“ใช่แล้ว พี่ใหญ่ของเราที่นี่เป็นฮันเตอร์ชื่อดังเขาเคยจัดการสัตว์อสูรระดับนักรบได้ด้วยทีมมาก่อนไอ้เด็กที่ฉี่ราดแค่เห็นสัตว์อสูรระดับทาสอย่างแก ควรกลับบ้านไปดื่มนมซะ!”
กลุ่มคนทั้งห้าเยาะเย้ยจาง เสี่ยวโหวทันทีจาง เสี่ยวโหวดูซื่อๆ เล็กน้อย เหมือนนักเรียนที่ยังไม่เคยออกสู่สังคมคนแบบเขาเป็นคนที่ข่มขู่ง่ายที่สุด
“ผมควรจะประทับใจไหม?”จาง เสี่ยวโหวแสยะยิ้มขณะเหลือบมองเจ้าของร้าน“บัตรเพชรที่คุณถืออยู่ สามล้านในนั้นมาจากอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่ผมเพิ่งขายไปส่วนอีกหกล้านที่เหลือ มาจากการฆ่าสัตว์อสูรระดับนักรบสิบสองตัว และสัตว์อสูรระดับทาสสองร้อยสามสิบเอ็ดตัวในกองทัพ สัตว์อสูรที่เราฆ่าได้ด้วยตัวเองถือเป็นของเรา”
โจรทั้งสี่ตะลึงไปชั่วขณะพวกเขาสำรวจจาง เสี่ยวโหวอีกครั้ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น!
“ฮ่าๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ นี่มันตลกชะมัด! ฉันจะตายแล้ว!”
“ไอ้เด็กนี่พูดจริงจังว่ามันฆ่าสัตว์อสูรระดับนักรบได้ด้วยตัวเองเหรอ?พวกเราจอมเวทระดับกลางสี่คนกับจอมเวทระดับต้นสิบสองคนถึงจะฆ่าไทแรนต์ลิซาร์ดได้ตัวหนึ่งแล้วแกหน้าด้านพอที่จะบอกว่าฆ่าได้สิบสองตัวเนี่ยนะ?แกนี่มันนักโม้ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย!”ต้าหนิวอดกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่
เด็กนี่อายุอย่างมากก็แค่ยี่สิบปีมีจอมเวทระดับกลางอายุยี่สิบปีจำนวนน้อยมากทั่วประเทศและแต่ละคนก็มักจะมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง หรือโรงเรียนที่ดีที่สุดทำไมพวกเขาถึงจะมาวิ
