มังกรหางมีดโกน!เอาสี่คนนั้นไปให้มังกรหางมีดโกนกิน?มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ?ถ้าเขาบินเข้าไปใกล้มัน มังกรหางมีดโกนจะต้องกินทั้งเขาและนกอินทรีสวรรค์ด้วย!“แกกำลังขัดคำสั่งฉันเหรอ?” ลู่ เนี่ยนจ้องทหาร“มะ… ไม่ครับ” ทหารทำความเคารพและสั่งให้นกอินทรีสวรรค์บินตรงไปยังรัง…ในตาข่าย ใบหน้าของไป๋ ถิงถิงซีดเผือดราวกับกระดาษจ้าว หม่านเหยียนและมู่ หนู่เจียวอาจจะไม่รู้จักสัตว์ร้ายตัวนั้น แต่เธอเคยเห็นมันด้วยตาตัวเองนกอินทรีสวรรค์กำลังบินตรงไปยังสัตว์ร้าย แม้จะมีระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ตาม ไป๋ ถิงถิงก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นๆ แห่งความกลัวแล้ว“นั่นอะไร?” จ้าว หม่านเหยียนจับตาข่ายและจ้องมองไปที่ยอดรังด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า“มัน… มันคือสิ่งที่กินสัตว์อสูรแปลงร่างเข้าไปในคำเดียว” ไป๋ ถิงถิงพูดด้วยเสียงสั่นเครือจ้าว หม่านเหยียนและมู่ หนู่เจียวอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความกลัวงั้นเหรอ นั่นคือสิ่งนั้น… ที่กินสัตว์อสูรแปลงร่างเข้าไปในคำเดียว…แค่สัตว์อสูรแปลงร่างตัวเดียวก็รับมือไม่ได้แล้ว นั่นจะไม่ทำให้มังกรหางมีดโกนร้ายกาจราวกับยมทูตเลยเหรอ…พวกเขายอมตกลงไปตายจากความสูงปัจจุบันมากกว่าถูกเอาไปให้มังกรหางมีดโกนกินเป็นของว่าง!…“ลู่ เนี่ยน แกบ้าไปแล้วเหรอ? แกจะยังทำผิดต่อไปจริงๆ เหรอ?” จ้าน คงคำรามอย่างโกรธจัด“จ้าน คง แกไร้เดียงสาขนาดนั้นเลยเหรอถึงเชื่อว่าโลกอยู่ในกำมือแก? แกไม่รู้เหรอว่ายังมีใครบางคนกำลังรอแกอยู่
