ใต้รอยแยกของเทือกเขาเทียนซาน? แกยังไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะไปเอาศพของเธอกลับมาเลย!” ลู่ เนี่ยนหัวเราะอย่างชั่วร้ายคำพูดของลู่ เนี่ยนทำให้สีหน้าของจ้าน คงมืดมนลงอย่างมาก ราวกับว่ามันได้ไปสะกิดหนามที่ก้นบึ้งของหัวใจที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด ดวงตาของเขาวาววับด้วยเจตนาฆ่าที่รุนแรงผู้บัญชาการปีศาจดูเหมือนจะสนุกกับปฏิกิริยาของจ้าน คง และเสริมด้วยเสียงหัวเราะว่า “แกยังปกป้องเมืองป๋อจากฝูงหมาป่าอสูรที่สติปัญญาต่ำไม่ได้เลย แกแสดงให้ฉันเห็นอีกครั้งว่าแกไร้ประโยชน์แค่ไหน ฉันรู้สึกเสียใจแทนแกจริงๆ”กล้ามเนื้อของจ้าน คงกระตุก รอยแผลเป็นใต้คอเสื้อเกือบจะปริออกเมื่อมันเต้นตุบๆ“และตอนนี้แกก็กลับมาแสร้งทำเป็นวีรบุรุษ พยายามประณามพวกเราเหมือนผู้พิพากษาศักดิ์สิทธิ์ แกไม่คิดว่ามันตลกเหรอ? ดูนักเรียนพวกนั้นสิ ช่างไร้เดียงสา น่าสงสาร พวกเขาอาจจะเป็นอนาคตของมนุษยชาติถ้าพวกเขารอดชีวิตได้ ถ้าแกมีความสามารถจริงๆ ก็ลองก้าวข้ามศพฉันไปช่วยพวกเขาดูสิ พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าแกไม่ใช่ไอ้สารเลวไร้ประโยชน์! น่าเสียดายที่แกมันขยะ ขยะสมบูรณ์แบบ!” เสียงของลู่ เนี่ยนบาดหูอย่างยิ่งแม้จะโกรธจัด แต่ก็ไม่มีสีหน้าใดๆ ปรากฏบนใบหน้าจ้าน คงมีสีหน้าไร้อารมณ์ เขาชี้ไปที่ลู่ เนี่ยนและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ฉันอาจจะเคยล้มเหลวมาก่อน แต่ฉันไม่เคยหยุดพยายาม”คนๆ นั้นที่ถูกแช่แข็งอยู่ใต้รอยแยกของเทือกเขาเทียนซาน… ต่อให้ผมของเขาจะกลา
