่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่…”จ้าวหม่านเหยียนที่บาดเจ็บสาหัสตะโกนออกมา
เขาไม่สามารถตะโกนด้วยเวทมนตร์ได้เนื่องจากวิญญาณของเขากำลังถูกผนึกเขาทำได้เพียงตะโกนสุดเสียงหวังว่าโม่ฟ่านจะได้ยินเขาที่ไหนสักแห่งข้างล่างนั้น
ถึงกระนั้น ก็ไม่มีโอกาสที่โม่ฟ่านจะได้ยินเขาเนื่องจากความสูง!
ไป๋ถิงถิงและมู่หนู่เจียวยังคงเงียบหูของพวกเธอเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอันน่ากลัวของลู่เนี่ยน
——
บนท้องฟ้า ลมกระโชกแรงพัดไปข้างหน้า แยกเมฆออกเป็นเส้นสีฟ้า…
ปีกวายุคู่หนึ่งปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ ในท้องฟ้าสีครามขณะที่ชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมกันลมที่ปักลายแตกต่างกันที่ด้านหลังบินตรงไปยังเมืองอย่างรวดเร็ว
ชายคนนั้นมีใบหน้าหล่อเหลา มีหนวดเคราเล็กน้อยแม้ว่าปกเสื้อของเขาจะตั้งขึ้นแต่ก็ยังมองเห็นรอยแผลเป็นที่ชัดเจนซึ่งพาดผ่านคอไปจนถึงหน้าอกได้
“ลู่เนี่ยน แกก่ออาชญากรรมร้ายแรงแล้ว! ปล่อยนักเรียนพวกนั้นเดี๋ยวนี้!”ชายคนนั้นเข้าใกล้อินทรีสวรรค์ยักษ์และตะคอกอย่างเดือดดาล
