่ฟ่านรีบคลำชีพจรของเธอและถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ถ้าเธอต้องตายที่นี่ เขาจะไม่มีวันให้อภัยลู่เนี่ยนคนบ้าคนนั้นและความทะเยอทะยานอันไร้สาระของเขาเด็ดขาด!“เร็ว เข้า! หนีไป!” โม่ฟ่านตะโกนพลางมองไปยังเหล่านักเรียนมู่หนู่เจียว, ไป๋ถิงถิง, ซ่งเซี่ย, จ้าวหม่านถิง และคนอื่นๆ ยังคงตกอยู่ในอาการตกใจอย่างมากหลังจากได้เห็นพลังของลูกธนู พวกเขาเพิ่งจะตั้งสติได้เมื่อโม่ฟ่านตะโกนใส่ปรากฏว่าโม่ฟ่านกำลังซื้อเวลาให้มู่หนิงเสวี่ยเพื่อที่เธอจะได้ยิงลูกธนู พวกเขามองไปยังมู่หนิงเสวี่ยที่ชีวิตกำลังตกอยู่ในอันตราย ไม่รู้จะแสดงความขอบคุณอย่างไรดี“เดี๋ยวก่อน พา มู่หนิงเสวี่ย ไปกับพวกคุณด้วย พวกมันมาเพื่อผม จ้าวหม่านถิง ดูแลพวกเธอให้ดี และ…” โม่ฟ่านมองไปยังมู่หนิงเสวี่ยที่อาจหลับใหลไปตลอดกาลได้ทุกเมื่อ เขาทำได้เพียงแสดงความกังวลด้วยคำสั่งสั้นๆ ว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าปล่อยให้เธอตาย”จ้าวหม่านถิงพยักหน้าอย่างหนักแน่นและพาเหล่านักเรียนหนีไปกับเขาโม่ฟ่านไม่ลังเลอีกต่อไป เขามองไปยังลู่เนี่ยนที่เกือบจะหลุดพ้นจากน้ำแข็งแล้ว และทหารที่เหลือที่ยังไม่ถูกแช่แข็งทั้งหมด…เขาขบกรามแน่น หันหลังกลับและวิ่งไปยังเมืองจินหลินที่รกร้าง ซึ่งยังคงถูกรบกวนด้วยสัตว์ประหลาดเป็นไปไม่ได้ที่ลูกธนูของมู่หนิงเสวี่ยจะกวาดล้างกองกำลังทั้งหมดได้ มันทำได้เพียงซื้อเวลาให้พวกเขาหนีไปเท่านั้นเมื่อรู้ว่าพวกมันกำลั
