งตามล่าเขา โม่ฟ่านก็ไม่มีทางเลือกมากนักศัตรูมีอินทรีสวรรค์และนักเวทระดับสูง เขาจะต้องถูกจับได้อย่างแน่นอนหากหนีไปอย่างไร้จุดหมายสถานที่เดียวที่จะเพิ่มโอกาสรอดชีวิตของเขาได้คือซากปรักหักพังอันรกร้างของเมืองจินหลินเมืองนี้เต็มไปด้วยสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน พวกมันแข็งแกร่งพอที่จะฆ่านักเวทได้ในทันที ไม่ต้องพูดถึงความสามารถในการทำให้นักเวทต่อสู้กันเอง เขาต้องพึ่งพาพวกมันเพื่อกำจัดผู้ที่ตามล่า!“โม่ฟ่านกำลังมุ่งหน้าเข้าเมือง”“แล้วมันจะต่างอะไร?”“เราต้องแยกกัน พวกมันพยายามจะปิดปากเรา เราจะถูกกวาดล้างถ้าอยู่ด้วยกัน”“งั้น…พวกเราไปก่อนนะ” เสิ่นหมิงเซียวและลั่วซงเกือบจะฉี่ราดกางเกงพวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องยุ่งเหยิงนี้เลย ตอนนี้เมื่อมีโอกาสหนี พวกเขาก็ไม่สนใจคนอื่นอีกต่อไป ถ้าพวกนักรบเวทมนตร์ชั่วร้ายเหล่านั้นตามทัน พวกเขาก็คงไม่รอด พวกเขายังเด็ก พวกเขาไม่อยากตาย!“งั้น…ฉันจะพาซ่งเซี่ยไปด้วย” เผิงเหลียงพึมพำซ่งเซี่ยหมดแรงอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางที่เธอจะหนีไปเองได้ เป็นเรื่องที่โล่งใจมากที่เผิงเหลียงเต็มใจดูแลเธอจ้าวหม่านถิงมองไปยังมู่หนิงเสวี่ยที่เกือบตาย, ไป๋ถิงถิงที่บาดเจ็บ และสุดท้ายก็โม่ฟ่านที่กำลังหนีไปยังซากปรักหักพังของเมืองจินหลิน…“พวกเธอสามคน มากับฉัน!” จ้าวหม่านถิงตัดสินใจเขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ได้สัญญากับโม่ฟ่านว่าจะดูแลเด็กสาวทั้งสามคน เขากลัวตายเช่นกัน เขาอยากจะหนีไปเหมือนคนขี้ข
