ด้ชัด
ไม่นานโม่ฟ่านก็พบมู่หนูเจียวยืนอยู่ในพงไม้ ต้นไม้ใกล้เคียงเห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของเธอ เธอมีท่าทีเหม่อลอยเล็กน้อย และสายตาของเธอก็ว่างเปล่า ความแตกต่างที่สำคัญคือรอยสีแดงบนหน้าผากของเธอหายไป ทำให้เธอกลับมามีรูปลักษณ์ที่สง่างามตามปกติ
“เจียวเจียว คุณไม่เป็นไรนะ?” โม่ฟ่านเดินเข้าไปหาเธอ เขาถอดสร้อยคอเสริมสมาธิออกแล้วคล้องไว้ที่คอของมู่หนูเจียว
ดวงตาของมู่หนูเจียวแสดงอารมณ์บางอย่าง มันคือความกลัว ราวกับว่าเธอเพิ่งตื่นจากฝันร้าย เธอกำลังประสบกับผลกระทบที่ตามมา
“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่นี่” โม่ฟ่านค่อยๆ ดึงร่างนุ่มนิ่มของมู่หนูเจียวเข้ามาในอ้อมแขน เขาพยายามทำให้หัวใจน้อยๆ ที่หวาดกลัวของเธออบอุ่นด้วยความอบอุ่นจากร่างกายที่แข็งแรงของเขา
มู่หนูเจียวไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ต่อการถูกโม่ฟ่านกอด ปกติเธอคงจะโกรธมาก
“เกิด…เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?” มู่หนูเจียวถามด้วยท่าทีตกตะลึง
เธอจำไม่ได้ว่าเธอทำอะไรลงไป เธอจำได้เพียงว่าหลัวซงกำลังใส่ร้ายตระกูลมู่และพูดถึงเรื่องในอดีตของพวกเขา มันทำให้เธอโกรธมาก แต่เธอลืมไปเลยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น
“จิตใจของคุณถูกควบคุม แต่ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว มาสิ กอดหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น เข้ามาใกล้ๆ” โม่ฟ่านพูด
ในที่สุดมู่หนูเจียวก็เงยหน้าขึ้น สีหน้าหวาดกลัวก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยเล็กน้อย
ในที่สุดมู่หนูเจียวก็ตระหนักบางอย่าง เธอหน้าแดงก่ำทันที ซึ่งทำให้เธอดูน่
