้บ่อน้ำมากขึ้น เขาก็รู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องฆ่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ในน้ำวันนี้
ขณะที่โม่ฟ่านกำลังคิดว่าสัตว์ประหลาดในน้ำจะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร เขาก็สังเกตเห็นรอยสีแดงบนหน้าผากของมู่หนิงเสวี่ย มันทำให้หญิงสาวผู้เย็นชาและศักดิ์สิทธิ์ดูเย้ายวนใจไม่น้อย หัวใจของโม่ฟ่านเริ่มเต้นแรง
*เดี๋ยวนะ ทำไมหัวใจฉันถึงเต้นแรงขนาดนี้ มู่หนิงเสวี่ยก็เสียสติไปแล้วเหมือนกัน!*
*แต่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!*
คนอื่นๆ เริ่มต่อสู้กันเองเมื่อพวกเขาเสียสติ ราวกับว่าพวกเขากำลังปลดปล่อยความแค้นที่เก็บงำไว้ในใจมานาน
มู่หนิงเสวี่ยก็อยู่ในสภาพเดียวกัน แต่ทำไมเธอถึงลากเขามาที่นี่แทนล่ะ?
*เธอเสียการควบคุมไปโดยสิ้นเชิง เลยจงใจเสนอตัวเองเป็นอาหารให้สัตว์อสูรในบ่อน้ำงั้นเหรอ? หรือว่ามันขยายอารมณ์ของเธอ ทำให้เธอมุ่งมั่นที่จะฆ่าสัตว์อสูรตัวนั้นมากขึ้น?*
“นิพพานน้ำแข็งกระจาย: พายุหิมะ!” มู่หนิงเสวี่ยร่ายเวทน้ำแข็งตรงไปยังบ่อน้ำอันน่าขนลุก
เจตนาฆ่าอันเยือกเย็นปรากฏในดวงตาของเธอ เธอถูกลวงตาจริงๆ แต่กลายเป็นว่าอารมณ์ของเธอคือแรงผลักดันอันแข็งแกร่งที่จะฆ่าตัวการ!
โม่ฟ่านสวมสร้อยคอโฟกัสอยู่ เขาจึงสามารถรักษาจิตใจให้ปลอดโปร่งได้ อย่างไรก็ตาม มู่หนิงเสวี่ยที่ถูกลวงตา กลับยังคงมุ่งมั่นที่จะฆ่าสัตว์อสูร เขารู้สึกประทับใจอย่างยิ่ง
ผู้หญิงคนนี้ประหลาดจริงๆ คนอื่นๆ ทะเลาะกันเอง แล้วก็บานปลายไปถึงขั้นฆ่ากัน ไม่ว่าจะเป็นความกลั
