นายไม่ได้สนิทกับเธอขนาดนั้น แต่เธอกลับพุ่งเข้ามากอดนายต่อหน้าคนเยอะแยะ ฉันไม่คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอขนาดนั้นนะ” มู่หนิงเสวี่ยพูด
“บางทีเธออาจจะแอบชอบผมมานานแล้วก็ได้ มันก็ปกติแหละ ไม่เหมือนคุณเหรอ จู่ๆ ก็ชวนผมหนีออกจากบ้านไปด้วยกัน” โม่ฟ่านพูดพร้อมรอยยิ้ม
“ตอนนั้นฉันยังเด็กอยู่เลย” มู่หนิงเสวี่ยตอบอย่างใจเย็น
“แต่ผมก็ตกลงนะ!” โม่ฟ่านพูด
“คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษผมหรอก ต่อให้ตอนนี้คุณบอกว่าอยากจะออกจากตระกูลมู่ ผมก็ยังจะยอมรับมันอยู่ดี” โม่ฟ่านพูดด้วยรอยยิ้มจริงใจ
“ตอนนี้เราโตแล้ว เลิกพูดเล่นได้แล้ว” มู่หนิงเสวี่ยไม่แสดงปฏิกิริยาต่อคำพูดของเขา สีหน้าของเธอยังคงสงบเหมือนเดิม เกิดอะไรขึ้นกับเธอถึงทำให้เธอกลายเป็นคนเย็นชาขนาดนี้…
“ผมไม่ได้พูดเล่นนะ ตอนที่คุณบอกว่าอยากจะหนีจากการควบคุมของตระกูล ผมตกลงโดยไม่ลังเลเลย คุณรู้ไหมว่าทำไม?” โม่ฟ่านพูดพลางมองเข้าไปในดวงตาที่เย็นชาของเธอ
