มีคนไม่มากนักที่สูบยาด้วยกล้องยาสูบแต่มันเป็นเพียงนิสัยที่ลู่ เนี่ยนเคยชินหลังของเขาเคยถูกสัตว์อสูรระดับผู้บัญชาการฉีกขาดทิ้งบาดแผลขนาดใหญ่ที่เขายังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่เขาได้ไปพบผู้รักษาที่มีประสบการณ์หลายคนแต่ไม่มีใครพิสูจน์ว่ามีประโยชน์สุดท้ายเขาทำได้เพียงพึ่งพายาสูบชนิดพิเศษเพื่อทำให้ตัวเองชาเล็กน้อย…
“ผู้บัญชาการลู่เราอยู่ห่างจากเมืองจินหลินสามร้อยกิโลเมตรมีกลุ่มแร้งจิกเลือดอาศัยอยู่ใกล้เมืองจินหลินเราควรเข้าปะทะไหมคะ”เจ้าหน้าที่ที่ปรึกษาเป็นจอมเวทสงครามหญิงคิ้วของเธอเกือบจะต่อกันเป็นเส้นตรงไม่ใช่ผู้หญิงที่ดูดีนัก
“ไม่จำเป็นเราจะเดินทางด้วยเท้าเมื่อเราเข้าใกล้เขตแดนของพวกมัน”ลู่ เนี่ยนกล่าว
“รับทราบค่ะ!”
“จำไว้ว่าภารกิจนี้อนุญาตให้สำเร็จเท่านั้น!”
“ยืนยัน!”
——-
ในศาลาไม้ไผ่ที่ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ทางตอนใต้ของวิทยาลัยหลวงซ่ง เหอ ผู้ชื่นชอบชาเก๊กฮวยกำลังนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งและเพลิดเพลินกับกลิ่นหอมอันน่ารื่นรมย์จากกาน้ำชาตรงหน้า
ทันใดนั้นประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงประตูที่ทำจากไม้ไผ่แกว่งไปมาอย่างรุนแรงราวกับว่ามันกำลังจะพังทลายลง
“ใครน่ะไม่มีมารยาทเลยรึไง”คณบดีซ่ง เหอขมวดคิ้ว
“ผมเองครับท่านอาจารย์”
“จ้าน คง?”ซ่ง เหอเลิกเปลือกตาขึ้นและจ้องมองชายที่ดูไม่หนุ่มแล้วตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
ซ่ง เหอมองใกล้ๆ และเห็นรอยแผลเป็นสดๆ ห้าแห่งรอบคอและหน้าอกของชายคนนั้นมีเพียงบางส่วนของรอยแผลเป็
