นที่โผล่พ้นคอเสื้อมันยากที่จะบอกว่ารอยแผลเป็นนั้นยาวไปถึงไหน
“บาดแผลของนายถ้ามันสูงขึ้นไปอีกนิ้วเดียวบนคอนายอาจจะตายไปแล้วก็ได้นะ!”คณบดีซ่ง เหอกล่าวด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย
“ผมยังมีชีวิตอยู่นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญน่าเสียดายที่พวกมันทำลายร่างกายที่สมบูรณ์แบบของผมไปแล้ว”จ้าน คงพยายามยิ้มอย่างผ่อนคลาย
“พวกมันต้องมาจากหมาป่าปีกทมิฬกรงเล็บของพวกมันคมมากและมีความสามารถในการทำให้เลือดของเป้าหมายเน่าเปื่อยนายจะต้องใช้เวลานานมากในการฟื้นตัวจากบาดแผล”คณบดีซ่ง เหอบอก
“ผมจะสังหารหมาป่าปีกทมิฬตัวนั้นด้วยมือเปล่าสักวัน…แต่ผมมาที่นี่เพื่อเรื่องอื่น”จ้าน คงมีสีหน้าเคร่งขรึม
“มีอะไรอย่าบอกนะว่ากองทัพภาคใต้สนใจเด็กที่มีพรสวรรค์สองธาตุ?”ซ่ง เหอยิ้มขณะที่คิดคำตอบได้อย่างรวดเร็ว
“นายหมายความว่าไงถ้าเราสนใจ?!เขาเป็นน้องชายร่วมสาบานของผมนะ!ผมเคยดูแลเขาที่เมืองป๋อ!ผมกังวลเกี่ยวกับบางอย่างเมื่อเขาเปิดเผยพรสวรรค์สองธาตุของเขาเมื่อไม่นานมานี้…”
“ไม่ต้องกังวลอาจารย์เซียวและชิว อวี้ฮวาคัดค้านเรื่องนี้ลู่ เนี่ยนมาเยี่ยมฉันเป็นการส่วนตัว”คณบดีซ่ง เหอแจ้ง
“นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่ผมได้รับข่าวจากเพื่อนเก่าในกองทัพภาคเหนือทหารกลุ่มหนึ่งที่รายงานต่อลู่ เนี่ยนถูกปลดประจำการอย่างกะทันหันแม้แต่ตัวลู่ เนี่ยนเองก็ดูเหมือนจะมีความตั้งใจที่จะลาออกจากตำแหน่ง”จ้าน คงกล่าว
“จริงอยู่ที่ผู้บัญชาการลู่ทำตัวแปลกๆ ในช่วงนี้บาง
