ล้ว! เราไม่ควรเสียเวลาไปมากกว่านี้ ไปที่ตำแหน่งต่อไปกันเถอะ” มู่หนูเจียวลุกขึ้นจากพื้นและจ้องมองเสิ่นหมิงเซียวกับหลัวซงที่กำลังจะก่อเรื่อง
“ฉันไม่ชอบอยู่ใกล้ๆ กับหมาที่เอาแต่เห่า พวกคุณไปที่ตำแหน่งต่อไปกันเถอะ ฉันจะไปสำรวจที่อื่นเอง สิ่งใดที่ตาไม่เห็น ใจก็ไม่เศร้า มันจะช่วยประหยัดเวลาให้พวกเราด้วย” โม่ฟ่านเสนอที่จะแยกทีมและไปสำรวจด้วยตัวเอง
มู่หนูเจียวรีบทัดทานทันที “โม่ฟ่าน มันเสี่ยงเกินไป”
“ใช่แล้ว อยู่ด้วยกันปลอดภัยกว่า มันจะยากที่เราจะให้การสนับสนุนได้ หากคุณตกอยู่ในอันตราย” เจิ้งปิงเซียวกล่าว
“ปล่อยเขาไปเถอะ ฮึ ฉันอยากจะเห็นว่าเขาจะกลับมามีชีวิตได้ไหม” เหลียวหมิงเซวียนถ่มน้ำลาย
“เห็นไหม เขาพูดเองนะ” หลัวซงกล่าว
โม่ฟ่านไม่รอช้าและยืนกรานที่จะแยกกลุ่ม
ไป๋ถิงถิงอยากจะไปกับโม่ฟ่าน เพราะเธอไว้ใจเขามากที่สุดในกลุ่มทั้งหมด อย่างไรก็ตาม เธอต้องดูแลซ่งเซี่ย ไม่มีทางที่เธอจะเอาชีวิตซ่งเซี่ยไปเสี่ยง เพียงเพื่อที่เธอจะได้ไปกับโม่ฟ่าน
จ้าวหม่านเหยียนก็วางแผนจะไปกับโม่ฟ่านเช่นกัน แต่โม่ฟ่านปฏิเสธข้อเสนอและขอให้เขาอยู่กับทีม
“ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ก็ติดต่อกับพวกเราด้วยนะ คุณจะต้องกลับมารวมกลุ่มทันทีหลังจากสำรวจพื้นที่เสร็จ…” มู่หนูเจียวรู้ว่าโม่ฟ่านหมดความอดทนกับคนอื่นๆ แล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาเร็วๆ นี้ ฉันก็ไม่อยากทิ้งพวกคุณไว้กับพวกสารเลวที่ไม่รู้จัก
