ับมู่หนู่เจียว หรืออย่างน้อยเขาก็คิดเช่นนั้น…
ทันใดนั้น หนูแฮมสเตอร์ตัวเล็กในกระเป๋าเสื้อของเหลียวหมิงซวนก็ยืดตัวตรงและส่งเสียงร้องเตือน
รอยยิ้มของเหลียวหมิงซวนแข็งค้างทันทีดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
“จ้าวหม่านถิง ส่องไฟไปทางนั้นหน่อย” โม่ฟ่านพูด
จ้าวหม่านถิงมองไปยังทิศทางที่โม่ฟ่านชี้ด้วยการโบกมืออย่างรวดเร็ว เขาก็จัดเรียงดวงดาวและสร้างลำแสงขึ้นมา
“ไปข้างหน้า!”
จ้าวหม่านถิงนำแสงไปยังบริเวณข้างมู่หนู่เจียวลำแสงสีทองส่องสว่างผนังอุโมงค์ เผยให้เห็นเถาวัลย์สีดำที่ปกคลุมอยู่เหนือพวกเขา
เถาวัลย์กระจายไปทั่วผนังเหมือนใยแมงมุมยักษ์อย่างไรก็ตาม ผ่านช่องว่าง พวกเขาสามารถมองเห็นดวงตาหลายคู่กำลังจ้องมองมู่หนู่เจียว ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ด้วยความเป็นศัตรูอย่างยิ่ง!
“เจียวเจียว ยืนข้างหลังฉัน!” โม่ฟ่านก้าวไปข้างหน้า
มู่หนู่เจียวไม่ใช่เด็กสาวตัวเล็กๆสายลมพัดขึ้นรอบตัวเธออย่างรวดเร็ว สร้างเส้นทางลมที่ช่วยให้เธอเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้น
“เพลิงระเบิด!” โม่ฟ่านแบมือออกครึ่งหนึ่งขณะที่เปลวไฟสีดอกกุหลาบลุกไหม้ขึ้นที่นั่น
เขาขว้างเพลิงระเบิดสีดอกกุหลาบใส่เถาวัลย์สีดำบนผนังมันเผาไหม้พวกมันเป็นเถ้าถ่านอย่างรวดเร็ว
แสงจากเปลวไฟส่องสว่างบริเวณที่แสงสว่างเจิดจ้าส่องไม่ถึง เผยให้เห็นเงาของร่างหลังค่อมหลายตัวที่กำลังถือกระดูกเปื้อนเลือดแห้งอยู่ในมือ!
