งของนาย นายไม่แพ้คนในสถาบันอิมพีเรียลหรอก คนที่โดดเด่นจริงๆ ที่เข้าวิทยาเขตหลักมีน้อยมาก ถ้านายไม่ไปแล้วใครจะไปล่ะ?” โจว เจิ้งหัวพูดอย่างจริงจัง“ท่านคณบดีเซียว ท่านก็รู้ว่าผมเป็นคนเรียบง่ายมาตลอด การต่อสู้ระหว่างโรงเรียน… โอ้ เรื่องแบบนี้ที่ต้องต่อสู้เพื่อเกียรติของโรงเรียนน่ะ คนอื่นเหมาะกว่าผมเยอะ!” โม่ฟ่านแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่อยากไปชีวิตของเขาในเซี่ยงไฮ้ดีมาก ตอนกลางวันเขาก็หาเงินจากภารกิจ ปราบสัตว์ประหลาดและกำจัดพวกมันไปพร้อมๆ กับบำรุงธาตุต่างๆ ที่มีความอยากอาหารไม่สิ้นสุดเพื่อเพิ่มคุณภาพ ชีวิตของเขาสวยงาม แล้วทำไมเขาถึงอยากไปสถาบันอิมพีเรียลล่ะ? ไปพึ่งพาคนอื่นในขณะที่โดนดูถูกงั้นเหรอ? นักเรียนคนไหนในสถาบันอิมพีเรียลก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะระดับเทพ ถ้าผมต้องไปอยู่กับพวกสารเลวแบบนั้น ผมรับรองไม่ได้ว่าจะไม่ฆ่าสักคนสองคน!“โม่ฟ่าน ได้โปรดอย่าปฏิเสธเลย การถูกส่งไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่สถาบันอิมพีเรียลมันกดดันมาก ผมเข้าใจดี ดังนั้น สำหรับนักเรียนที่จะไปในครั้งนี้ ผมจะให้รางวัลเป็นสมบัติพิเศษเพิ่มเติม ผมมีอุปกรณ์เวทมนตร์เสริมสมาธิ นี่รับประกันได้ว่านักเวทจะสามารถทนทานต่อการโจมตีทางจิตวิญญาณได้ในขณะที่ยังสามารถร่ายเวทมนตร์ได้…” ท่านคณบดีเซียวถือว่าเป็นคนที่มีประสบการณ์มาก เขาสามารถบอกได้ว่าโม่ฟ่านเป็นคนแบบไหนด้วยการมองเพียงครั้งเดียว ดังนั้น เขาจึงไม่พูดไร้สาระอีกต่อไปและให้ผลประโยช
