าของโม่ฟ่านอย่างกะทันหัน “นี่ นายทำไมถึงนอนอยู่ตรงนั้นเหมือนคนตาย? บอกมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่งั้น… ไม่งั้นฉันจะ…”
สิ่งที่เข้ามาในสายตาของโม่ฟ่านไม่ใช่ใบหน้าที่ง้ำงอของเธอ แต่เป็นหน้าอกขนาดใหญ่ของเธอ ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังสวมเสื้อกล้าม เขาจะต้านทานได้อย่างไร?
“ไม่มีอะไรจริงๆ เรื่องของฉันเอง ไม่รู้จะดีกว่า” โม่ฟ่านตระหนักว่าเขาเองก็เป็นคนที่ไม่คิดอะไรมากเช่นกัน เมื่อเขาเห็นกระต่ายขาวตัวใหญ่กระโดดไปมา อารมณ์ของเขาก็กลับมาเป็นปกติที่ขี้เกียจ
“บ้าที่สุด! ทำไมนิกายปีศาจดำถึงพุ่งเป้ามาที่นาย? สัตว์อสูรต้องสาปตัวนั้นถูกนายปราบเหรอ? ฉันได้ยินมาว่าสัตว์อสูรต้องสาปพวกนั้นอยู่ในระดับนักรบนะ! นายที่เป็นแค่นักเรียนจะไปสู้กับสัตว์อสูรระดับนักรบได้ยังไง? แล้วเจี่ยเหวินชิงกับฟู่เทียนหมิงนั่นมาจากนิกายปีศาจดำจริงๆ เหรอ? หรือว่านายเป็นสายลับที่ศาลเวทมนตร์ส่งเข้ามาในโรงเรียนเพื่อจัดการกับนิกายปีศาจดำ… โอ้ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ!” คำถามมากมายของไอ่ถู่ถู่พุ่งเข้ามาและตบหูเขาอย่างรวดเร็ว
“เธอนี่ช่างคิดจริงๆ ไปเขียนนิยายเถอะ!” โม่ฟ่านพูดไม่ออกกับไอ่ถู่ถู่
“แล้วก็ คำถามที่สำคัญที่สุด ถ้านายตอบคำถามนี้ได้ นายก็ไม่ต้องตอบคำถามอื่นแล้ว” ไอ่ถู่ถู่พูดอย่างจริงจัง
“ถามมาสิ” โม่ฟ่านกล่าว
“นายเป็นนักเวทมนตร์ธาตุอะไรกันแน่?” ไอ่ถู่ถู่ถาม
คำถามนี้เป็นคำถามเดียวกับที่มู่หนู่เจียวซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาอยากจะถาม เมื่อไอ่ถู่ถู่
