ตว์อสูรต้องสาปตกใจ มันไม่รอให้ใบมีดสวนกลับอื่นๆ เข้าสู่ร่างกายก่อนที่จะกระโดดถอยหลังอย่างกะทันหันและดึงใบมีดออกจากร่างกาย!
“มันตอบสนองค่อนข้างเร็ว มันไม่โดนตะขอจากการสวนกลับจริงๆ ด้วย!” โม่ฟ่านมองดูสัตว์อสูรต้องสาปกระโดดหนีไปขณะที่เขารู้สึกเสียดายเล็กน้อย
ถ้าสัตว์อสูรต้องสาปโดนใบมีดสวนกลับทั้งหมดและตะขอเกี่ยวเข้ากับกระดูก เขาคงจะร่ายสายฟ้าฟาดไปแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ตายในตอนนั้น อย่างน้อยมันก็คงจะปางตาย!
สมแล้วที่เป็นสิ่งมีชีวิตระดับนักรบ จัดการได้ไม่ง่ายเลยจริงๆ!
ใบมีดสวนกลับไม่ได้สร้างบาดแผลถึงชีวิตให้กับสัตว์อสูรต้องสาป โม่ฟ่านก็ใช้โอกาสนี้ถอยห่างออกไปอีก
โม่ฟ่านเก็บโล่ยมโลกจากไป เขารู้ว่าตัวเองไม่มีวิธีป้องกันตัวมากนัก ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถปล่อยให้สัตว์อสูรต้องสาปเข้ามาใกล้เขาได้อีกเป็นอันขาด
“ถ้าแกอยากจะพุ่งเข้ามาอีก ก็ถามหมัดของฉันก่อน!”
ขณะที่โม่ฟ่านเห็นสัตว์อสูรต้องสาปพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เปลวไฟสีดอกกุหลาบก็ลุกโชนขึ้นรอบตัวเขา
“เปลวไฟกุหลาบ, หมัดเพลิง, ทลายปฐพี!”
โม่ฟ่านทุ่มมานาทั้งหมดลงในหมัดนี้ขณะที่เขาชกกระแทกลงไปอย่างรุนแรง
เปลวไฟเทลงสู่พื้น ทันใดนั้น เสาเพลิงสีแดงฉูดฉาดก็พุ่งออกมาจากพื้นดินราวกับภูเขาไฟระเบิด!
พื้นที่ของเสาเพลิงกว้างใหญ่มากเมื่อมันระเบิด เปลวไฟลาวาที่พลุ่งพล่านเต้นระบำ สัตว์อสูรต้องสาปเจ้าเล่ห์มาก การโจมตีที่มันปล่อยออกมาเป็นเพียงการหลอกล่อ เมื่อพื้นดินเริ่
