“หึ! หวงจิงที่ไอ้เด็กนั่นขุดมาได้ล้วนเป็นของดีมีอายุทั้งนั้น เท่าที่ข้าจำได้ หวงจิงที่มีอายุขนาดนี้มักจะขึ้นรวมกันเป็นกระจุก อย่างน้อยก็สิบกว่าต้น อย่างมากก็หลายสิบหรือเป็นร้อยต้น ถ้าโชคดีล่ะก็ต่อให้เจอหวงจิงวิญญาณอายุร้อยปีก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ต่อให้ไม่มี แค่นี้ก็เป็นผลประโยชน์ก้อนโตแล้ว!”
หลงจู๊สวีพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แววตาของเขาทอประกายแห่งความโลภ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมน
“น่าเจ็บใจที่ไอ้เด็กนั่นมันไม่รู้ตักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้าปฏิเสธข้า ดันปล่อยให้หออวี้ติ่งได้ของดีไปซะได้… ช่างเถอะ!”
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นสั่งการ
“เจ้าไปที่แก๊งชิงจู๋สักรอบ เอาเงินไปจ้างคนให้คอยจับตาดูไอ้เด็กนั่นไว้ ถ้าจำเป็นล่ะก็… มัดตัวมันมาให้ข้า! จำไว้ สั่งให้พวกมันลงมือเงียบๆ หน่อย”
“ขอรับ หลงจู๊!” ลูกจ้างรีบรับคำ
กู้หย่วนเดินออกมาจากหออวี้ติ่ง เขารู้สึกหิวจนไส้กิ่ว จึงเดินไปหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
ตอนนี้ในกระเป๋ามีเงินแล้ว เขาจึงไม่คิดจะตระหนี่ถี่เหนียวทรมานตัวเองอีกต่อไป
