เขาสั่งกับข้าวที่มีเนื้อหนึ่งอย่าง ผักหนึ่งอย่าง หมั่นโถวหนึ่งจาน และน้ำร้อนหนึ่งป้าน แล้วเริ่มลงมือกินทันที
ร่างกายของกู้หย่วนฟื้นฟูจนกลับมาเป็นปกติแล้ว ประกอบกับเป็นเด็กหนุ่มวัยกำลังโตจึงกินจุไม่เบา ดังนั้นพออาหารมาเสิร์ฟ เขาก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน คว้าหมั่นโถวขึ้นมา คีบเนื้อตุ๋นชิ้นโตเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ ทันที
หลังจากซัดหมั่นโถวรวดเดียวสองลูก และกวาดกับข้าวไปกว่าครึ่ง เขาถึงค่อยรินน้ำใส่ชามแล้วจิบทีละอึก พลางนึกทบทวนถึงเรื่องราวเมื่อครู่นี้
“เมื่อกี้พี่ชายลูกจ้างคนนั้นบอกว่า ถ้าอยากจะเรียนวรยุทธ์ ในอำเภอเป่ยเหลียงนี้ มีอยู่สามวิธีหลักๆ…”
“วิธีแรกง่ายที่สุด แค่หอบเงินไปกราบปรมจารย์ฝากตัวเป็นศิษย์ตามสำนักคุ้มภัยหรือโรงฝึกยุทธ์ในเมือง ข้อแม้คือต้องมีเงินอย่างน้อยสิบห้าตำลึง แถมวรยุทธ์ที่สอนก็เป็นแค่วิชาพื้นฐาน ถ้าอยากเรียนวิชาชั้นสูงขึ้นไป ต่อให้เขามีสอนก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มอยู่ดี แถมยังต้องดูพรสวรรค์และรากฐานกระดูกของศิษย์ด้วย”
