เขาขอร้องให้โม่ฟ่านลงมือการตายคงเป็นการปลดปล่อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันมาจากวาติกันดำ
โม่ฟ่านไม่ขยับเขาจะลงมือได้อย่างไร?
สวีจ้าวถิงเห็นว่าโม่ฟ่านไม่ขยับเขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีเขาใช้หัวที่เต็มไปด้วยเลือดของตัวเองโขกพื้นอย่างต่อเนื่องเขากำลังขอร้องโม่ฟ่านเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนี้อีกต่อไปเขาไม่อยากถูกบังคับให้ฆ่าใครเขาเชื่อว่าทุกครั้งที่เขาต้องฆ่าใคร เขาจะถูกเตือนให้นึกถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสในวันนี้เขาอยากหลุดพ้นจากทั้งหมดนี้บางทีเขาอาจจะได้พบกับจางลู่ลู่ผู้ล่วงลับบนเส้นทางสู่ปรโลก
โม่ฟ่านโทรหาถังเยว่อีกครั้งเขาอยากยืนยันว่ามีวิธีอื่นอีกหรือไม่อย่างไรก็ตาม สิ่งเดียวที่ถังเยว่มอบให้เขาคือความสิ้นหวัง
“ทำตามที่เขาต้องการ ปล่อยให้เขาสงบสุขเถอะ” เสียงของถังเยว่หม่นหมอง
“ฉัน…” โม่ฟ่านมองไปที่สวีจ้าวถิงที่กำลังโขกศีรษะขอร้องเขาอย่างต่อเนื่องภายในใจของเขา ไฟแห่งความโกรธลุกโชนขึ้น
ในที่สุด โม่ฟ่านก็พยักหน้าเขาแสดงความยินยอมต่อคำขอของสวีจ้าวถิง
เปลวไฟสีดอกกุหลาบควบแน่นอยู่ในฝ่ามือของโม่ฟ่านมันกำลังลุกไหม้และกระโดดไปมาเงาสะท้อนของเปลวไฟปรากฏบนใบหน้าที่แน่วแน่ของโม่ฟ่านและยังสะท้อนบนใบหน้าของสวีจ้าวถิงที่เต็มไปด้วยเลือดและเน่าเปื่อย…
ขณะที่มองสวีจ้าวถิง โม่ฟ่านอดไม่ได้ที่จะนึกถึงพิธีเปิดของโรงเรียนเวทมนตร์เทียนหลานและนักเรียนธาตุสายฟ้าที่ทำให้ทั้งโรงเรียนต้องตะลึงในตอนนั้น เขาเปล่งประกาย
