าด้วยความไม่เชื่อ เธอไม่เชื่อยิ่งกว่าเดิมเมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายและความเกลียดชังคู่นั้นนี่คือสวีจ้าวถิงเหรอ?นี่คือสวีจ้าวถิงอย่างนั้นเหรอ???
ดวงตาของเธอเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา น้ำตาของเธอเริ่มไหลอีกครั้ง ความเจ็บปวดในหัวใจทำให้จางลู่ลู่ลืมกรงเล็บยาวที่แทงทะลุตัวเธอไปแล้ว
ในตอนนี้เอง เธอก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมอสูรทมิฬต้องสาปตัวนี้ถึงได้ฆ่าอสูรทมิฬทั้งหมดที่ไล่ตามเธอ เธอยังเข้าใจด้วยว่าทำไมมันถึงพยายามต่อต้านที่จะทำร้ายเธอ และจริงๆ แล้วมันกำลังปกป้องเธออยู่ก่อนหน้านี้…
อย่างไรก็ตาม เลือดกำลังไหลอย่างรวดเร็ว และชีวิตของเธอก็เช่นกัน ในกระบวนการที่กรงเล็บแทงทะลุหัวใจ เธอไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไปอย่างน้อยก็ยังดีกว่าถูกฆ่าโดยพวกสิ่งสกปรกพวกนั้น…
“ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆ ฉันบอกแล้วไงว่าแกควบคุมตัวเองไม่ได้! ในฐานะนายของแก ฉันใจดีพอที่จะให้เวลาพวกแกได้พูดคำสุดท้าย แต่ต้องรีบหน่อยนะ ไม่งั้นเลือดของเธอจะแห้งหมด ไม่ว่าแกจะพูดอะไรตอนนั้น เธอก็จะไม่ได้ยินแล้ว… โอ้ แกทำได้แค่ กุกุกุกุ ฉันว่าแกคงแสดงอะไรออกมาไม่ได้หรอก!” ชายสวมหน้ากากดูเหมือนจะสนุกกับเรื่องนี้มาก
เขาปัดเสื้อคลุมยาวของเขาไปมาพร้อมกับรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมผิดปกติ ก่อนที่จะหายไปจากดาดฟ้า
ตะตะตะ~แอ่งเลือดขนาดใหญ่เริ่มสาดกระเซ็นไปทั่วดาดฟ้า อสูรต้องสาปยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ใบหน้าของมันแสดงสีหน้าที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยคำว่าเจ็บป
