ได้โปรดเถอะ ปล่อยฉันไปเถอะ… ฉันถูกบังคับให้ทำนะ ฉัน…ขณะที่ถูกตรึงด้วยเงาหนามยักษ์ ฮุยซื่ออดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงต่อหน้าโม่ฟ่านและอ้อนวอนขอชีวิตอันน่าสมเพชของเขาสี่ธาตุ เป็นสี่ธาตุจริงๆ! เป้าหมายนี้มีเวทมนตร์ถึงสี่ธาตุ! มหาปุโรหิตบอกพวกเขาว่าเป้าหมายนี้มีพรสวรรค์สองธาตุโดยกำเนิด…ถ้าใช้สามัญสำนึก อีกฝ่ายก็น่าจะปลุกธาตุเพิ่มอีกหนึ่งเมื่อถึงระดับกลาง เขาก็ควรจะมีแค่สามธาตุสิ!แต่สี่ธาตุ…ความเชื่อใจระหว่างมนุษย์มันยังมีอยู่จริงเหรอตอนนี้?โม่ฟ่านไม่เสียเวลาพูดจาไร้สาระกับพวกทาสรับใช้พวกนี้เขาเหลือบมองหมาป่าวิญญาณที่ยังมีเลือดสดๆ ติดอยู่ที่กราม แล้วพูดอย่างไม่แยแสว่า “นี่ อาหารว่างยามดึกของแก”หมาป่าวิญญาณยังไม่อิ่ม และมันรู้ว่าสาวกนิกายความมืดคนนี้กำลังถูกควบคุมด้วยเงาหนามยักษ์ ขยับตัวไม่ได้เมื่อกี้มันเพิ่งคิดจะทำความสะอาดฟัน แต่แล้วก็รู้ว่าต้องทำความสะอาดอีกครั้งดังนั้น มันจึงตัดสินใจฉีกเหยื่อออกเป็นชิ้นๆ ก่อน แล้วค่อยๆ กิน…สัตว์อสูรความมืดเหม็นเกินไป กลืนยากสุดๆแต่รสชาติของสาวกนิกายความมืดก็ไม่เลวนะ!“อ๊าาา!” เสียงกรีดร้องสุดท้ายอันน่าเวทนาของสาวกนิกายความมืดคนสุดท้ายดังก้องไปทั่วโรงงานโม่ฟ่านเดินออกจากโรงงานตรงไปหาจางลู่ลู่ที่ยังคงมีเลือดไหลอยู่โม่ฟ่านเคยเห็นจางลู่ลู่มาก่อน เธอเป็นแฟนของซูจ้าวถิงแต่จางลู่ลู่ในตอนนี้หมดสติไปแล้วเดิมทีเขาอยากจะขอให้เธอช่วยเก็บความลับเรื่องสี่ธาตุของเขาไว้แต
