“เฮ้อ… สรุปแล้วข้าก็ยังใจร้อนเกินไปสินะ”
หลังจากเดินออกมาจากโรงหมอจี้อัน กู้หย่วนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ
จะว่าไปแล้ว วันนี้ที่เขาแบกหวงจิงเข้าเมืองมาขาย มันก็ค่อนข้างจะวู่วามไปหน่อยจริงๆ
ถึงหวงจิงที่เขาขุดมาได้จะไม่ใช่สมุนไพรวิญญาณ แต่มันก็อายุไม่น้อยและมีมูลค่าสูงพอสมควร ยิ่งประกอบกับการแต่งกายที่ดูซอมซ่อไร้หัวนอนปลายเท้าของเขาแล้ว มันก็ยิ่งง่ายที่จะตกเป็นเป้าสายตาและปลุกความโลภของคนอื่น
การที่หลงจู๊สวีเมื่อครู่นี้แสดงท่าทีไม่ประสงค์ดีออกมาอย่างโจ่งแจ้ง ก็เพราะมันมองออกว่าเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ และมั่นใจว่าต่อให้กู้หย่วนถูกเอาเปรียบ เขาก็ไม่มีปัญญาไปเอาเรื่องเอาราวอะไรมันได้ เรียกได้ว่าเป็นลูกแกะอ้วนท้วนรอให้เชือดชัดๆ
“โรงหมอจี้อันพึ่งไม่ได้ แล้วทีนี้ข้าควรจะเปลี่ยนไปร้านอื่นดีไหมเนี่ย? คงเป็นไปไม่ได้หรอกมั้งที่ร้านขายยาทั้งอำเภอจะเป็นร้านเถื่อนกันหมด?”
กู้หย่วนเดินไปตามถนนพลางครุ่นคิด จู่ๆ จมูกของเขากระตุกฟุดฟิด ราวกับได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
“หืม? กลิ่นนี้มัน… หรือว่าจะเป็น…”
“น้องชาย จะเอาสมุนไพรมาขายงั้นรึ?”
เสียงทุ้มๆ ดังขึ้นข้างตัวกู้หย่วนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก
