พอหันไปมอง เขาก็พบว่าเจ้าของเสียงคือชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำที่ถูกเรียกว่าท่านปรมจารย์เฉิงเมื่อครู่นี้นี่เอง
“เรื่องเมื่อครู่นี้ ต้องขอบคุณพี่ชายมากที่ช่วยกู้หน้าข้าไว้”
กู้หย่วนประสานมือขอบคุณก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ แล้วอธิบายว่า
“ถูกต้องแล้ว ข้าเป็นแค่ชาวป่าชาวเขา วันนี้โชคดีขุดหวงจิงมาได้นิดหน่อย ตั้งใจจะเอามาขายแลกข้าวสารไว้กินตอนหน้าหนาว ใครจะไปคิดว่าหลงจู๊สวีเห็นข้าเป็นคนซื่อ ก็เลยคิดจะเอาเปรียบข้าซึ่งๆ หน้า”
“น้องชายไม่ต้องเกรงใจไป ข้าชื่อเฉิงกังก็แค่คนเก็บสมุนไพรธรรมดาๆ คนหนึ่งนั่นแหละ ข้าเองก็ทนดูไอ้แก่แซ่สวีนั่นรังแกคนอื่นไม่ได้เหมือนกัน เป็นหมอซะเปล่า แต่วันๆ เอาแต่ทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า น่ารังเกียจจริงๆ”
เฉิงกังหัวเราะร่วน แล้วชี้มือไปทางถนนข้างหน้า
“ถ้าเจ้าอยากขายสมุนไพรล่ะก็ ลองไปดูที่หออวี้ติ่งสิ ที่นั่นถึงกฎเกณฑ์จะจุกจิกไปหน่อยและมักจะรับซื้อสมุนไพรจากพวกคนเก็บสมุนไพรอาชีพเท่านั้น แต่ราคาก็ยุติธรรม ไม่หลอกลวงเด็กหรือคนแก่แน่นอน”
“ขอบคุณพี่เฉิงที่ชี้แนะ!”
