“เกรงว่าจะไม่ใช่แค่นั้นสิ เทือกเขาอวิ๋นเมิ่งอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากร และยังเป็นแหล่งกำเนิดของสมุนไพรวิญญาณและของวิเศษมากมาย หากคนเก็บสมุนไพรบังเอิญไปเจอสัตว์อสูรหรือภูตผีปีศาจที่เฝ้าของวิเศษพวกนั้นอยู่ล่ะก็ ถ้าไม่มีฝีมือจริงๆ ก็คงเอาชีวิตไม่รอดแน่ๆ”
ยกตัวอย่างเช่นตะขาบอสูรสีเหล็กที่กู้หย่วนเจอเมื่อเช้านี้ คนธรรมดาเข้าไปเจอก็มีแต่ตายกับตาย มาสิบตายสิบ มาร้อยตายร้อย!
“ถ้าเป็นแบบนั้น การที่คนเก็บสมุนไพรส่วนใหญ่จะเป็นผู้ฝึกยุทธ มันก็สมเหตุสมผลแล้วล่ะ”
เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็ประสานมืออำลาเฉิงกัง แล้วเดินตามคำแนะนำมุ่งหน้าไปยังหออวี้ติ่งทันที
หออวี้ติ่งเป็นอาคารไม้สูงห้าชั้น รูปลักษณ์ภายนอกดูโอ่อ่าคลาสสิก ใช้ไม้หนานมู่สีทองเป็นเสาหลัก แกะสลักลวดลายเมฆามงคลและสัตว์มงคลต่างๆ ไว้อย่างวิจิตรบรรจงราวกับมีชีวิต ตัวอาคารทั้งหลังดูยิ่งใหญ่อลังการและทรงพลัง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งป้ายชื่อร้านเหนือประตูที่สลักคำว่า หออวี้ติ่ง ด้วยลายมือตวัดพู่กันอันทรงพลัง แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความดุดันเฉียบขาด กู้หย่วนเพียงแค่จ้องมองมันแวบเดียว ก็ถึงกับรู้สึกแสบตาขึ้นมาดื้อๆ
