“ตะขาบตัวเบ้อเริ่มเลย! แมลงพิษตัวนี้ต้องบำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นสัตว์อสูรแล้วแน่ๆ!”
มุมปากของกู้หย่วนกระตุกยิกๆ เขารู้สึกหวาดเสียวสันหลังวาบ นึกโชคดีที่ความโลภไม่ได้บังตาจนหน้ามืดตามัว ไม่อย่างนั้นถ้าโดนมันกัดเข้าสักคำล่ะก็ จุดจบของเขาคงไม่แคล้วต้องกลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลนแบบพวกนั้นแน่!
ที่ใดมีของวิเศษล้ำค่า ที่นั่นย่อมมีสัตว์ประหลาดคอยพิทักษ์!
ตะขาบยักษ์ตัวนี้ คงจะเป็นผู้พิทักษ์ของสมุนไพรวิญญาณพวกนี้เป็นแน่
ตะขาบยักษ์เองก็สังเกตเห็นกู้หย่วนเช่นกัน แต่เมื่อเห็นว่าเขารู้จักเจียมตัวล่าถอยไปแต่โดยดี มันก็ไม่ได้เลื้อยไล่ตามมา
กู้หย่วนไม่รอช้า รีบหันหลังเดินจ้ำอ้าวจากไปทันที
“วันนี้อุตส่าห์บังเอิญเจอสมุนไพรวิญญาณเข้าให้ ดูท่าดวงข้าจะดีไม่เบาเลยแฮะ”
ระหว่างทางกลับ ใบหน้าของเขาฉายแววเสียดายและจนใจ:
“น่าเสียดายที่มีไอ้แมลงอสูรนั่นเฝ้าอยู่ ข้าเลยทำอะไรมันไม่ได้ คงต้องหาวิธีรับมือกันต่อไป”
เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็เลิกคิดมาก
ยังไงซะสมุนไพรวิญญาณพวกนั้นก็ไม่มีทางหนีไปไหนได้หรอก ขอแค่เขาสามารถหาวิธีจัดการกับตะขาบยักษ์ได้เมื่อไหร่ หวงจิงวิญญาณพวกนั้นก็ต้องตกเป็นของเขาอย่างแน่นอน
