“เรื่องนี้น่ะรึ… โรงหมอจี้อันของเราเป็นร้านเก่าแก่ที่เปิดมาหลายสิบปี เราค่อนข้างเข้มงวดเรื่องคุณภาพของสมุนไพรนะ ถ้ารากหวงจิงอายุไม่ถึง หรือมีรอยขีดข่วนเสียหาย เราก็คงรับซื้อไว้ไม่ได้หรอก”
หลงจู๊สวีพูดพลางเดินก้าวเข้ามาเปิดปากถุง เมื่อเห็นรากหวงจิงอวบอ้วนรูปร่างต่างๆ ห้าหกหัวอยู่ข้างใน แววตาของเขาก็ทอประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง
ทว่าภายนอกเขากลับทำเป็นหยิบพวกมันขึ้นมาพลิกดูไปมา ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจ
“ดูออกเลยว่าน้องชายระมัดระวังมากตอนขุด หวงจิงพวกนี้สภาพสวยทีเดียว เปลือกไม่ถลอกเลยแม้แต่น้อย สมบูรณ์แบบมาก”
“เพียงแต่อายุของมันค่อนข้างน้อยไปหน่อย อย่างเช่นหัวนี้ อายุคงสักหกเจ็ดปีเท่านั้นเอง”
เขาหยิบหวงจิงหัวที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งมีความยาวถึงหนึ่งฟุต น้ำหนักราวๆ สี่ชั่งกว่าขึ้นมาลองกะน้ำหนักดู ก่อนจะหันไปพูดกับกู้หย่วนว่า:
“แต่เห็นแก่ที่สภาพของพวกมันยังพอดูได้ หัวนี้ข้าให้แปดสิบเหวิน (อีแปะ) รวมกับหัวอื่นๆ ด้วย ตีซะว่าสองร้อยสามสิบเหวินก็แล้วกัน เป็นไง?”
“หกเจ็ดปีงั้นรึ? สองร้อยสามสิบเหวิน?”
กู้หย่วนแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
สำหรับชาวเขาธรรมดาๆ เงินจำนวนนี้อาจจะไม่ใช่น้อยๆ
