เพียงแค่มองดูการแต่งกายก็พอจะเดาออกแล้วว่า บางคนเป็นผู้ฝึกยุทธที่ใช้กำลังหากิน แต่บางคนก็เป็นคนเก็บสมุนไพรที่สะพายตะกร้าไว้ข้างหลัง
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้หย่วนได้เข้ามาในตัวอำเภอ หลังจากเดินชมวิถีชีวิตผู้คนในยุคโบราณพอหอมปากหอมคอแล้ว เขาก็เตรียมตัวไปจัดการธุระของตัวเอง
กู้หย่วนไม่ค่อยคุ้นเคยกับตัวอำเภอมากนัก แต่เขาก็รู้ดีว่า ของอย่างหวงจิงนั้น มักจะมีแต่โรงหมอหรือร้านขายยาเท่านั้นที่รับซื้อ
เขาเดินแบกหวงจิงเข้าไปในร้านขายยาที่ชื่อว่า “โรงหมอจี้อัน”
ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็เห็นชายชรารูปร่างท้วมๆ ดูมีฐานะคนหนึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ กำลังก้มหน้าก้มตาดีดลูกคิดเสียงดังแป๊กๆ
เมื่อชายชราเห็นกู้หย่วนเดินเข้ามา เขาก็กวาดสายตามองเสื้อผ้าขาดๆ วิ่นๆ ของเด็กหนุ่ม ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่ถุงผ้าบนหลังของกู้หย่วนครู่หนึ่ง เพียงแค่นี้เขาก็พอจะเดาฐานะของเด็กหนุ่มตรงหน้าออกแล้ว
ชายชราแสร้งปั้นรอยยิ้ม แล้วเอ่ยทักทาย “ข้ามีแซ่ว่า สวี ไม่ทราบว่าน้องชายมีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่?”
กู้หย่วนวางถุงผ้าลงบนเคาน์เตอร์
“หลงจู๊สวี ข้ามีหวงจิงที่เพิ่งขุดมาใหม่ๆ ไม่ทราบว่าทางร้านของท่านรับซื้อหรือไม่?”
