เนินเขาแห่งนี้ค่อนข้างลับตาคนและมีต้นไม้ขึ้นหรอมแหรม
เจ้าหนูภูเขาอาหวงกำลังยืนอยู่บนโขดหินที่ยื่นออกมาตรงหน้าเนินเขา พอเห็นกู้หย่วนเดินมา มันก็ร้อง “จี๊ดๆๆ” แล้ววิ่งไปหยุดอยู่หน้าต้นไม้ใบสีเหลืองซีดๆ ต้นหนึ่ง พลางใช้กรงเล็บตะกุยขุดดินตรงโคนต้นไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย
“เอ๊ะ?”
กู้หย่วนกวาดสายตามองต้นไม้ต้นนั้นขึ้นๆ ลงๆ แววตาเป็นประกาย
“นี่มัน… สมุนไพรหวงจิงไม่ใช่รึ?”
หวงจิง มีฉายาว่าเสบียงเซียน เป็นได้ทั้งยาและอาหาร สามารถนำมาทำเป็นยารักษาโรค และใช้กินประทังความหิวได้ด้วย ร้านขายยาในอำเภอรับซื้อของพวกนี้ตลอดทั้งปี
สำหรับของสิ่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นกู้หย่วนในชาติก่อนหรือชาตินี้ ต่างก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของมันมาบ้าง
“ไม่นึกเลยว่าแถวนี้จะมีหวงจิงเยอะขนาดนี้…”
กู้หย่วนมองดูต้นหวงจิงตรงหน้า สลับกับมองไปรอบๆ บริเวณที่มีต้นหวงจิงขึ้นกระจายอยู่ทั่วไป ความประหลาดใจแปรเปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด
“เยี่ยมไปเลย! มีหวงจิงพวกนี้ ต่อให้ไม่ต้องล่าสัตว์ ข้าก็ขุดมันเอาไปขายในอำเภอได้สบายๆ”
การค้นพบหวงจิงดงนี้ ถือเป็นของขวัญชิ้นใหญ่สำหรับเขาเลยทีเดียว!
ว่าแล้วกู้หย่วนก็ไม่รอช้า ลงมือขุดทันที
