ล้าปริปากพูดอะไรอีกต่อไป ไม่ต้องพูดถึงนักเรียนใหม่!
ถ้าพวกเขาไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้น ผู้อำนวยการเซียวคงไม่สนใจความคิดที่จะให้โม่ฟ่านได้ทรัพยากรทั้งหมดในตอนนี้
ทำไมพวกเขาถึงรอจนกระทั่งโม่ฟ่านเอาชนะทุกอุปสรรค และเพิ่งจะเริ่มประท้วงหลังจากผลประโยชน์ทั้งหมดของตัวเองถูกคนอื่นเอาไป?
ถ้าสถาบันไข่มุกรับแต่นักเรียนแบบพวกนั้น ผู้อำนวยการเซียวก็ยิ่งยินดีที่จะบริจาคทรัพยากรเหล่านี้ให้กับผู้ที่มีความทะเยอทะยานและกำลังใจที่ยิ่งใหญ่กว่า ซึ่งล้มเหลวในการเข้าสมาคม เพื่อนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด! อย่างน้อยจอมเวทเหล่านั้นก็รู้แล้วว่าทรัพยากรนั้นหายาก!
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามนี้ ผู้อำนวยการเซียวถอดแว่นตาออกและมองไปยังชายหนุ่มผู้นี้ในหมู่ผู้ชม
“ใช่ครับ!” นักเรียนหนุ่มตอบ
เมืองป๋อที่เคยเป็นข่าวเมื่อประมาณหนึ่งปีก่อนงั้นหรือ??
โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในเมืองป๋อจะไม่มีวันถูกลืมเลือน จากสถิติ มีผู้เสียชีวิตมากกว่าแสนคน!
วันนั้นเป็นวันที่เลือดหลั่งไหลมากพอจะกลายเป็นแม่น้ำ!
ทุกคนเงียบกริบทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของผู้อำนวยการเซียว
นักเรียนคนนั้นมองไปยังโม่ฟ่านซึ่งอยู่กลางสนามประลองด้วยความไม่เชื่อ
เป็นไปได้อย่างไรที่คนอายุเท่าเขาโดยไม่มีทรัพยากรใดๆ จะสามารถก้าวไปสู่ระดับกลางได้? เป็นไปได้อย่างไร??
มู่หนู่เจียวก็มองไปยังชายที่เอาชนะเธอด้วยความตกใจ
อันที่จริง เธอคิดว่าโม่ฟ่านเป็นหนึ่งใ
