ลายเป็นงูสีม่วงดุร้ายที่พุ่งออกไปและฟาดร่างกายของพวกมันเข้าใส่จ้วงลี่เฟิงอย่างไม่ปรานีเมื่อเห็นงูเหล่านั้น จ้วงลี่เฟิงก็ตอบสนองทันทีและพยายามหลบหลีกการโจมตีของพวกมันอย่างไรก็ตาม โม่ฟ่านรู้ว่าหมอนี่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงได้ ดังนั้นเขาจึงเปิดใช้งานสายฟ้าฟาดระดับสองโดยเฉพาะ ด้วยแส้สายฟ้าที่บ้าคลั่งและอาละวาดฟาดไปทั่ว จ้วงลี่เฟิงจะไม่สามารถหลบการโจมตีของเขาได้แม้ว่าเขาจะเร็วขึ้นเป็นสองเท่าก็ตาม!เมื่อเขาถูกสายฟ้าฟาดเส้นหนึ่งโจมตี การโจมตีอื่นๆ ก็จะฟาดเข้าใส่เป้าหมายราวกับงูที่กำลังสะกดรอยเหยื่อ ก่อนที่จะรวมตัวกันและกลืนกินเป้าหมาย!รอยลมของจ้วงลี่เฟิงถูกทำลายด้วยแส้สายฟ้า และประกายสายฟ้าสีม่วงก็ซ่าไปทั่วร่างกายของเขา ตอนนี้เขาขยับนิ้วไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการวิ่งเหมือนที่เขาเคยทำ!
“แปดสิบคนแล้ว…”โม่ฟ่านในทางกลับกัน ไม่ได้ปล่อยสายฟ้าฟาดออกไปจนหมด เพราะจ้วงลี่เฟิงอาจหมดสติไปเลย ด้วยรอยยิ้ม โม่ฟ่านไม่สนใจจ้วงลี่เฟิงที่ตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้น ขณะที่เขาถือว่าความล้มเหลวของจ้วงลี่เฟิงเป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ บนเส้นทางสู่ชัยชนะของเขาในที่สุดจ้วงลี่เฟิงล้มลงบนพื้น ใบหน้าซีดเผือด เขาเงยหน้ามองโม่ฟ่านที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจอมเวทระดับกลาง… ไม่น่าแปลกใจที่เขากล้าท้าทายทุกคน!
เมื่อจ้วงลี่เฟิงล้มเหลว ผู้คนที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ต่างตกใจมันน่าประหลาดใจพอแล้วที่จ้วงลี่เฟิงแสดงธาตุเวทมนตร์อีกธาตุหนึ่
