ณ ตีนเขาอวิ๋นเมิ่ง ภายในบ้านดินเหนียวซอมซ่อหลังหนึ่ง
“สรุปว่า… ข้าทะลุมิติมาอย่างนั้นเรอะ?”
กู้หย่วนที่นอนอยู่บนเตียงส่ายหัวไปมา เขารู้สึกทรมานไปทั้งตัวอย่างแสนสาหัส
หน้าผากร้อนจี๋ ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ศีรษะวิงเวียน และที่สำคัญคือในท้องนั้นหิวโหยจนแทบจะทนไม่ไหว!
บริเวณเอว หน้าท้อง ท่อนแขน และหัวไหล่ของเขามีบาดแผลเหวอะหวะน่ากลัวอยู่หลายแห่ง
บาดแผลเหล่านี้มีรอยเขี้ยว บางจุดฉีกขาดอย่างเห็นได้ชัดว่าเป็นรอยขย้ำของสัตว์ร้ายชนิดใดชนิดหนึ่ง ด้านบนโรยผงยาเอาไว้ ทว่าปากแผลกลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำดำทะมึน บางแห่งถึงกับมีน้ำหนองและเลือดไหลซึมออกมา
กู้หย่วนรู้ดีว่าสาเหตุที่เขาอ่อนแอและทรมานถึงเพียงนี้ เป็นเพราะบาดแผลติดเชื้อ
รอยแผลพวกนี้เกิดจากสุนัขดุร้ายกัดเอา
เมื่อหลายวันก่อน คุณชายเฉียนอวิ๋นเจี๋ยแห่งจวนสกุลเฉียน คหบดีใหญ่ประจำอำเภอได้เรียกพรรคพวกขี่ม้าจูงสุนัขพากลุ่มผู้คุ้มกันมาล่าสัตว์ที่ป่าเขาในชนบท
ตอนนั้นกู้หย่วนกำลังทำงานอยู่ในนา กลับถูกสุนัขล่าเนื้อหลายตัวพุ่งเข้าขย้ำราวกับเขาเป็นเหยื่อ ความเจ็บปวดทำเอาเขาสลบเหมือดไปในทันที
