แต่กู้หย่วนไม่มีท่าทีรังเกียจเลยแม้แต่นิดเดียว
ที่นี่ไม่ใช่โลกใบเก่าอันอุดมสมบูรณ์ของเขาอีกต่อไปแล้ว
ในชาติก่อน ขอเพียงมีมือมีเท้าและยอมอดทนอาบเหงื่อต่างน้ำ ยังไงก็ไม่มีทางอดตาย
แต่ในโลกใบนี้ ด้วยภาษีที่ขูดรีด การเกณฑ์แรงงาน ภัยพิบัติทางธรรมชาติ น้ำมือมนุษย์ และกำลังการผลิตที่ตกต่ำ ทำให้ในแต่ละปีมีคนอดตายเป็นเบือ เนื้อ นม ไข่ น้ำตาล หรือแม้แต่ข้าวสารชั้นดี ล้วนเป็นของฟุ่มเฟือยที่เหล่าเศรษฐีที่ดินเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ลิ้มลอง
การมีข้าวกินประทังชีวิต ไม่ต้องอดตาย ในสายตาของชาวเขาที่ต้องพึ่งพาดินฟ้าอากาศก็นับว่าเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่แล้ว ใครจะกล้าปริปากบ่นเลือกกินกันล่ะ!
ข้าวต้มสองชาม ชามหนึ่งข้น ชามหนึ่งใส ชามข้นเป็นของกู้หย่วน ส่วนชามใสเป็นของกู้หวังซื่อ
กู้หย่วนไม่ได้ปฏิเสธ ท่านพ่ออายุมากแล้ว สังขารย่ำแย่ลงทุกวัน ในฐานะผู้ชายอกสามศอกของบ้าน เขากำลังอยู่ในช่วงพักฟื้น มีเพียงต้องรีบรักษาตัวให้หายขาดโดยเร็วที่สุด ถึงจะแบกรับภาระเลี้ยงดูครอบครัวนี้ต่อไปได้
“ท่านแม่ แล้วท่านพ่อล่ะ ท่านพ่อไปไหนหรือ?”
กู้หย่วนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
เอี๊ยด—
