และบาดเจ็บอย่างหนักหน่วง มันก็เบิกตาจนแทบปริ แหงนหน้าส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงออกมาด้วยความโกรธแค้น
“มองไปไหน!” เซียวเฟิ่งอู่ตวัดกระบี่ฟันเข้าใส่มันอย่างรุนแรง
นกยักษ์อินทรีทะยานฟ้ารีบหลบเลี่ยง แต่ก็ยังคงถูกฟันจนปีกบาดเจ็บ มันทั้งตกใจทั้งโกรธ หันไปพูดกับจ้าวอสูรพยัคฆ์ชือว่า “พวกเจ้าถ่วงเวลานางไว้ก่อน ข้าจะรีบไปสังหารเจ้าเด็กบัดซบนั่น!”
จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือเดิมทีคิดจะรั้งมันไว้ แต่เมื่อคิดอีกที แม่นางเหล็กผู้นี้เมื่อครู่ดูเหมือนจะใส่ใจเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่ไม่น้อย หากอินทรีทะยานฟ้าไปสังหารเขา บางทีอาจจะทำให้นางเสียสมาธิได้ จึงพยักหน้าทันที “ไปเร็วมาเร็ว!”
“สามลมหายใจ!”
เงาร่างของอินทรีทะยานฟ้าได้พุ่งเข้าสังหารอย่างรวดเร็วแล้ว มันจะฉีกเจ้าเด็กบัดซบนั่นเป็นชิ้นๆ ภายในสามลมหายใจ
เซียวเหยียนกำลังกวาดล้างสังหารเหล่าอสูรอยู่ พลันรู้สึกถึงเสียงแหวกอากาศที่พุ่งเข้ามา เขาหันไปมองแวบหนึ่ง ก็เห็นว่าเป็นนกยักษ์สีดำตัวนั้น เขาไม่ตกใจ กลับรู้สึกยินดี เช่นนี้แล้วความกดดันของเซียวเฟิ่งอู่ก็ผ่อนคลายลง
“ไม่รู้ว่าพลังของข้าในตอนนี้ เมื่อเทียบกับขอบเขตสามอมตะแล้ว จะแตกต่างกันมากเพียงใด?”
เซียวเหยียนไม่สนใจฝูงอสูรอีกต่อไป ลักษณ์วิญญาณฟ้าดินด้านหลังก็หันกลับมาด้วยกัน มองลงไปยังนกยักษ์สีดำที่บินเข้ามา
“ตาย
