บทที่ 197
มหาอสูรขอบเขตเทวะมนุษย์สองตนบาดเจ็บ แม้จะวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่กระบี่ของเซียวเหยียนเร็วกว่า
ข้ามฟากฝั่งปรากฏอีกครั้ง กลีบบุปผาปูทาง…
ปราณกระบี่ทะลวงร่างของอสูรวัวกระทิงคลั่งนัยน์ตาสีม่วงในทันที ฉีกร่างของมันจนแหลกละเอียด
จากนั้น ปราณกระบี่ก็เลี้ยวโค้งราวกับบินได้ ฟันศีรษะของงูพิษเกล็ดเขียวตัวนั้นจนระเบิด
มหาอสูรสองตนก็พลันสิ้นชีพ
เป็นขอบเขตเทวะมนุษย์เช่นเดียวกัน กลับมิใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเหยียนในกระบวนท่าเดียว
สายตาของเซียวเหยียนมองไปยังฝั่งของเซียวเฟิ่งอู่ คิดจะไปเสริมกำลัง ตัวเขาในวันนี้เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะมนุษย์ แตกต่างกันอย่างมหาศาล
การตกผลึกในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาได้หลอมรวมเคล็ดวิชาไม่น้อยเข้าไปในวิถีปรมาจารย์สรรพสิ่งของตนเองแล้ว ก่อเกิดเป็นเค้าโครงของระบบเคล็ดวิชาใหม่
แต่ในขณะนั้น ในฝูงอสูรปีศาจ กลับมีมหาอสูรตนอื่นพุ่งออกมา
ในขณะเดียวกัน ค่ายทหารทั่วทุกสารทิศก็เต็มไปด้วยอสูรปีศาจที่พุ่งชน ทำลายกระโจมจำนวนมากจนฉีกขาด
และยังมีอสูรปีศาจบางตน พุ่งไปยังสุสานแห่งนั้น
เซียวเหยียนเหลือบมองเซียวเฟิ่งอู่แวบหนึ่ง นางอยู่ในวงล้อมของมหาอสูรขอบเขตอมตะสามตน ก็ยังคงไม่ตกเป็นรอง เคล็ดวิชาชั้นเลิศที่ใช้ออกมามีพลังอำนาจมหาศาล ทำให้มหาอสูรสามตนไม