บทที่ 198
ณ เวลานี้เขายืนอยู่กลางค่าย ราวกับขุนพลเทพที่น่าเกรงขามสะท้านสี่ทิศ ควบคุมลักษณ์วิญญาณถล่มสังหารไม่หยุด หลอมรวมพลังเทพ ข่มขวัญอสูรปีศาจหน้าสุสาน จากนั้นก็หลอมรวมพลังเทพเป็นกระบี่ ก็เหมือนกับตอนที่สู้กับเซียวจ้านเฉิง และดาบเทพของอีกฝ่าย!
แน่นอนว่า พลังเทพที่สามอมตะหลอมรวมขึ้นมา เมื่อเทียบกับขอบเขตปรมาจารย์ก็ยิ่งแข็งแกร่งกว่า ความแข็งแกร่งของพลังเทพนี้ ขึ้นอยู่กับพลังจิตวิญญาณของตนเอง และพลังเทพของเซียวเหยียน ในขอบเขตเดียวกันเรียกได้ว่าไร้เทียมทาน ณ เวลานี้เมื่อคำรามออกมา อสูรปีศาจไม่น้อยก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ท่าทีที่บุกเข้ามาอย่างไม่หยุดหยั้ง ก็พลันชะลอลงอย่างกะทันหัน
เซียวเหยียนบุกสังหารไปตลอดทาง กวาดล้างอสูรปีศาจที่รุกรานเข้ามาในค่ายเหล่านี้จนหมดสิ้น
เพลงกระบี่พายุหิมะถาโถม อยู่ในค่ายอย่างไม่เกรงกลัว ทุกวินาทีทุกนาทีก็กำลังกลืนกินชีวิตของอสูรปีศาจเหล่านี้
เซียวเหยียนถึงแม้จะมีเพียงคนเดียว แต่ ณ เวลานี้ภายใต้การประสานงานของลักษณ์วิญญาณฟ้าดิน กลับมีบารมีที่ราวกับหมื่นคนมิอาจต้านทาน ทำให้ปีศาจอสูรบางส่วนด้านหลังก็สงบลง เกิดความหวาดกลัวขึ้นมา มีเจตนาที่จะถอยหนี
“บัดซบ!”
ไกลออกไป นกยักษ์อินทรีทะยานฟ้าที่กำลังล้อมโจมตีเซียวเฟิ่งอู่ เมื่อเห็นว่าเผ่าอสูรใต้บังคับบัญชาของตนเองกลับเสียชีวิต