“ตามหาฉันเหรอ?” โม่ฟ่านถาม รู้สึกงุนงงมากขึ้นเรื่อยๆ
“โอ้ นายไม่รู้เหรอ? มันเป็นแบบนี้ ความหายนะครั้งนี้เกิดจากนิกายดำ ไม่เพียงแต่พวกมันจะล่อหมาป่าปีกทมิฬมาเท่านั้น แต่พวกมันยังวางแผนที่จะล่อสัตว์อสูรระดับผู้บัญชาการมาอีกมากมายโดยใช้น้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินเพื่อทำลายเมืองป๋อให้สิ้นซาก” ไป๋หยางพูดกับโม่ฟ่านอย่างเคร่งขรึม
“งั้นก็เป็นนิกายดำ พวกสิ่งมีชีวิตที่เรียกได้ว่าไม่ใช่แม้แต่สัตว์!” เซวียหมู่เซิงพูดอย่างโกรธเคืองต่อความอยุติธรรม
“รองหัวหน้าหลินอวี้ซินน่าจะมอบน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินให้นายแล้วใช่ไหม?” ไป๋หยางพูดต่อ
โม่ฟ่านไม่ตอบ เขาเพียงแค่มองอาจารย์ไป๋หยาง
ไป๋หยางมองโม่ฟ่านตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาสงสัยว่าสิ่งนี้ได้รับการปกป้องอย่างดีหรือไม่ ก่อนจะพูดต่อ “เอาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินมาให้ฉัน ฉันจะรีบนำไปส่งให้หัวหน้าจ้านคงทันที สิ่งนี้สำคัญมาก ถ้ามันตกไปอยู่ในมือของนิกายดำ เมืองป๋อของเราก็จบสิ้น”
สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่โม่ฟ่าน พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าโม่ฟ่านกำลังเฝ้าสิ่งสำคัญเช่นนี้อยู่
“โม่ฟ่าน ที่แท้นายก็แอบปกป้องน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินอยู่ โชคดีที่เราได้พบกับอาจารย์ไป๋ เอาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินให้เขา แล้วเราก็ควรรีบไปที่ศูนย์พักพิงด้วย” เซวียหมู่เซิงกล่าว
ไป๋หยางตื่นเต้นมากจนก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว เขาแทบจะอยากแย่งน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินจากมือโม่ฟ่าน น่าเสียดายที่เขาไม่เห็นว่าน้ำพ
