ะห่างเหิน เสียงของเธอคงจะสวยงามราวกับกระดิ่งเงินในวันหิมะตก
“มาหาฉันดึกป่านนี้? คราวนี้คงหนีตามเธอไปไม่ได้แล้ว” โม่ฟ่าน หยิบกระดาษที่ใช้ห่อถั่วลิสง แล้ววางไว้ข้างๆ เป็นสัญญาณว่าควรมีคนนั่งตรงนั้น
มู่หนิงเสวี่ย ยืนอยู่ตรงนั้น มองดูท่าทางที่คุ้นเคยของ โม่ฟ่าน ขณะที่เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีตบางอย่าง
ตอนเด็กๆ เขาจะพาเธอไปเล่นในที่แปลกๆ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เขาก็สามารถนั่งลงกับพื้นได้ ในขณะที่เธอจะกลัวกระโปรงสวยๆ จะเปื้อน ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธที่จะนั่ง อยู่มาวันหนึ่ง เขาก็เริ่มหาอะไรสะอาดๆ มาวางข้างๆ แม้แต่เสื้อแจ็คเก็ตของเขาก็เป็นเหยื่อ ถึงแม้ว่าเสื้อแจ็คเก็ตของเขาบางครั้งจะสกปรกก็ตาม
“พรุ่งนี้อย่าไปเลย อวี้อ๋าง จะเล่นงานนายหนักแน่ เขาฟังคำสั่งทุกอย่างของพ่อฉัน ใครก็ตามที่ทำร้ายพ่อฉัน แม้จะเป็นแค่การด่าทอ เขาก็จะผูกใจเจ็บ และจะไม่หยุดจนกว่านายจะตาย” มู่หนิงเสวี่ย ไม่ได้เดินเข้ามา เธอยืนอยู่ตรงนั้นขณะที่พูดเรื่องนี้กับ โม่ฟ่าน
“พ่อเธอเลี้ยงหมาได้ดีจริงๆ คิดว่ามันคงกัดทุกคนที่พ่อเธอต้องการให้กัด” โม่ฟ่าน ไม่ได้มีความเห็นที่ดีต่อ อวี้อ๋าง
“เขาแปลกจริงๆ ฉันก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน” มู่หนิงเสวี่ย เห็นด้วย
“งั้นก็ดี พรุ่งนี้ฉันจะช่วยเธอสั่งสอนเขาเอง” โม่ฟ่าน พูดพร้อมรอยยิ้ม
“นายไม่เข้าใจที่ฉันพูดเหรอ? ฉันไม่ต้องการให้นายไปพรุ่งนี้” มู่หนิงเสวี่ย ขมวดคิ้ว
“คุณหนูครับ ถึงระดับกลางแล้วหรือยัง?”
“พรุ่งน
