“ที่นี่มีพวกคนจรจัดอยู่เยอะ พวกเขาไม่ได้ถูกนับรวมในสถิติประชากรของตำรวจหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวตัวนี้เจ้าเล่ห์มากมันซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ก่อสร้างร้าง แล้วใช้พวกคนจรจัดที่ไม่มีใครสนใจเป็นอาหารถ้าฉันไม่เจอเข้า ใครจะรู้ว่าจะมีคนอีกกี่คนที่กลายเป็นอาหารของมัน” โม่ฟ่านแค่นเสียงเย็นชา
โจวมิ่นกลัวจนพูดไม่ออกแล้วเดิมทีเธอมาที่นี่ด้วยท่าทีว่าจะมาหาต้นตอของปัญหาแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอสัตว์อสูรที่กินคนแม้ว่าเมืองป๋อจะมีประชากรเกือบล้านคนแต่ก็มีคนตายทุกวันอย่างไรก็ตาม นั่นไม่ได้หมายความว่าคนที่ยังมีชีวิตอยู่จะถูกสัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในที่แบบนี้กินน่ากลัว เรื่องทั้งหมดนี้น่ากลัวเกินไป!
“ว่าแต่ โจวมิ่น เธอไม่รู้สึกว่าหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวตัวนี้แตกต่างจากที่อาจารย์เราเคยบรรยายไว้เหรอ?”โม่ฟ่านพูดขณะมองสัตว์ร้ายที่น่ากลัวจากระยะไกล
โจวมิ่นจะไปมีอารมณ์คิดเรื่องนี้ได้อย่างไร?ตอนนี้เธอคิดแต่ว่าจะหนีออกจากสถานที่ก่อสร้างนี้โดยไม่ถูกจับได้อย่างไรแล้วรีบแจ้งข้อมูลที่น่ากลัวนี้ให้สมาคมนักล่าทราบทันที
“ร่างกายของมันใหญ่กว่าที่อาจารย์เราบรรยายไว้อย่างน้อยสองเท่านี่ไม่ใช่หมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวธรรมดาๆ” โม่ฟ่านพูดต่อ
โจวมิ่นแทบจะคลั่งมาคิดหาวิธีหนีออกจากที่นี่ก่อนได้ไหม!ทำไมความกล้าของโม่ฟ่านถึงได้ขนาดนี้!
โม่ฟ่านเองก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าโจวมิ่นเป็นแค่เด็กสาวที่หยิ่งยโสในโรงเรียนเมื่อเผชิญหน้ากับฉากสยองขวัญเช่นน
