ตว์อสูรปกติแล้วจะตรวจจับได้ยากมาก โดยเฉพาะตัวที่ออกจากพื้นที่ไปแล้ว
คุณสมบัติพิเศษของผงค้นหาสัตว์อสูรคือมันไวต่อกลิ่นของสัตว์อสูรอย่างยิ่ง หากสัตว์อสูรทิ้งรอยเท้าไว้เมื่อสิบวันก่อน ผงค้นหาสัตว์อสูรก็ยังสามารถติดตามได้!
“จะ… จะทำยังไงดีคะ?” โจวมิ่นกลัวจนหน้าซีดเผือด
ปกติที่โรงเรียน เธอจะไม่เคยสงสัยในสิ่งที่อาจารย์พูด และเธอจะคิดว่าเมืองเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ใครจะไปคิดว่ามีรอยเท้าของสัตว์อสูรจริงๆ ผงค้นหาสัตว์อสูรไม่ได้โกหก!
“ฉันจะไปดูรูปร่างรอยเท้าหน่อย…” โม่ฟ่านกล้าหาญ เขาจึงเดินตรงเข้าไปทันที
“เรา… เราควรรีบติดต่อทีมล่าสัตว์อสูรประจำเมืองนะคะ” โจวมิ่นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่น
โม่ฟ่านถึงกับพูดไม่ออก
ฉันนี่แหละเจ้าหน้าที่ตัวจริงจากทีมล่าสัตว์อสูรประจำเมือง ติดต่อพวกเขาบ้าอะไรล่ะ!
อีกอย่าง ทีมล่าสัตว์อสูรประจำเมืองก็ไม่ได้มีเวลาว่างมากนัก ถ้าไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน พวกเขาก็จะไม่ส่งทีมออกมา
โครงร่างรอยเท้าที่ปรากฏจากผงค้นหาสัตว์อสูรนับเป็นเพียงข้อสงสัยเท่านั้น ไม่ใช่หลักฐานที่ชัดเจน เพราะความเป็นไปได้ที่จอมเวทอัญเชิญจะมาเดินเล่นแถวนี้ก็มีเช่นกัน
“รอยเท้านี่ดูไม่เหมือนของหนูลิงตาโตเลยแฮะ” โม่ฟ่านขมวดคิ้ว
“โม่… โม่ฟ่าน… เราควรไปกันเถอะค่ะ” โจวมิ่นเริ่มกลัว
แต่โม่ฟ่านต้องการสืบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด เขาจึงเดินต่อไปยังด้านในของพื้นที่ก่อสร้าง
โจวมิ่นเดินตามโม่ฟ่านไปอย่างระมัดระวัง
