“เจออะไรบ้างไหม?” กัว ไฉ่ถังถามโม่ฟาน
“ฉันถามคนที่เห็นเด็กสาวที่หายไปครั้งสุดท้ายแล้ว เธอว่าได้กลิ่นเหม็นเน่ามาจากโรงอาหาร ฉันสรุปได้ว่าในโรงอาหารต้องมีไม่ไอ้โรคจิตขโมยกางเกงในก็สัตว์อสูร” โม่ฟานดันแว่นขึ้นอย่างมาดนักสืบ โคนันว่าไงนะ… อ้อ ใช่แล้ว! ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว!
“อย่างนั้นเหรอ คืนนี้แกไปเฝ้าโรงอาหารแล้วกัน ส่วนพวกที่เหลือจะไปตึกเรียน สวนหมิงเหวิน หอพัก แล้วก็สนามโรงเรียน” กัว ไฉ่ถังตอบ ดูค่อนข้างหยิ่งยโส
“เอ่อ… ทำไมฉันไม่ได้เฝ้าหอพักล่ะ? ได้ยินว่ามีนักเรียนบางส่วนยังอยู่ ทำไมไม่ให้ฉันดูแลความปลอดภัยของพวกเธอ…” โม่ฟานกล่าว
โม่ฟานรู้สึกปวดหัว เฟย ฉือดูเหมือนลุงโรคจิตที่จะขโมยกางเกงในผู้หญิง การให้เขาเฝ้าหอพักจะทำให้เด็กสาวตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิมอีก!
เย็นวันนั้น โม่ฟานก็ถูกมอบหมายให้เฝ้าโรงอาหารจริงๆ
โรงอาหารของโรงเรียนสตรีหมิงเหวินใหญ่โตมโหฬาร ดูเหมือนห้องประชุมขนาดใหญ่ ที่นี่ถือเป็นโรงเรียนชนชั้นสูง โรงอาหารที่หรูหราและกว้างขวางขนาดนี้ก็สมเหตุสมผล ไม่เหมือนโรงอาหารของโรงเรียนเวทมนตร์เทียนหลาน ถ้าอยากจะซ่อนอะไรที่นั่นล่ะก็ คงโดนป้าๆ ในโรงอาหารกวาดออกมาหมดแล้ว
โรงอาหารที่มืดมิดมีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากที่ไกลๆ ส่องถึงบางจุด เก้าอี้และโต๊ะจัดวางอย่างเป็นระเบียบ โม่ฟานกำลังย่อตัวอยู่ในมุมหนึ่ง ฝันกลางวันถึงภาพเด็กสาวในชุดกระโปรงสั้นช่วงฤดูร้อน กลิ่นหอมหวานอบอวล แสงแห่งฤดูใบไม
