้ผลิไม่มีที่สิ้นสุด…
ช้อนคันหนึ่งที่ถูกลืมทิ้งไว้บนโต๊ะกำลังแกว่งไกวและสั่นสะเทือน ค่อยๆ เคลื่อนไปทางขอบโต๊ะ
เมื่อช้อนตกลงจากโต๊ะ มันก็โดนหัวโม่ฟาน โม่ฟานรีบคว้าช้อนเล็กๆ ที่เกือบจะทำให้เขาถูกเปิดเผยตำแหน่ง
บ้าเอ๊ย ใครจะว่างขนาดทิ้งช้อนไว้หลังกินไอศกรีมตอนกลางดึกวะ เกือบทำให้ฉันถูกจับได้แล้ว…
“โรงอาหารนี่มันแปลกจริงๆ แหล่งที่มาของการสั่นสะเทือนนี่คืออะไรกัน รู้สึกเหมือนมีทีมก่อสร้างอยู่ข้างใต้ฉันเลย หรือว่าพวกเขากำลังสร้างห้องใต้ดินคุกอยู่? ช่วงนี้เรื่องแบบนั้นค่อนข้างเป็นที่นิยมทั่วประเทศเลย” โม่ฟานค่อยๆ ยื่นหัวออกไปมองรอบๆ
ทันใดนั้น เสียงประหลาดและทุ้มลึกอย่างยิ่งก็ดังมาจากด้านหลังห้องครัวในโรงอาหาร
ตามมาด้วยเสียงนั้น โม่ฟานก็ได้กลิ่นเหม็นหืนของอาหารเน่าเสียทันที มันเป็นกลิ่นกุยช่าย เนื้อคาวๆ และผักดอง
“ให้ตายสิ มีสัตว์อสูรจริงๆ ด้วยเหรอ?” โม่ฟานตัวเกร็งขึ้นมาทันที
ก่อนที่เขาจะเข้าร่วมทีมล่าเมือง โม่ฟานเคยคิดมาตลอดว่าเมืองเป็นโลกที่สงบและปลอดภัยมาก เขาคิดว่าสัตว์อสูรเป็นแค่เรื่องที่ผู้ใหญ่แต่งขึ้นมาเพื่อหลอกเด็กที่ไม่ยอมนอน ใครจะคิดว่าในเมืองจริงๆ แล้วมีสัตว์อสูรซ่อนอยู่ สิ่งที่ป้าโม่ชิงเคยพูดไว้ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องโกหกเสมอไป!
คิดย้อนกลับไป มันก็สมเหตุสมผล เมืองใหญ่ขนาดนี้ มีสถานที่ที่ไม่รู้จักมากมายเกินไป ถ้าสัตว์อสูรปรากฏตัวจริงๆ และมีชีวิตมนุษย์เข้ามาเกี่ยวข้อง ตำรวจก็จะย
