โม่ฟ่านรู้สึกเหมือนใจจะขาด เขาอยากใช้เวทเคลื่อนย้ายไปโรงเรียนสตรีหมิงเหวินให้เร็วที่สุด
นั่งแท็กซี่ที่เคลื่อนตัวช้าๆ ในที่สุดเขาก็มาถึงบ้านของป้าโม่ชิง
ขณะที่เขารีบวิ่งเข้าไปในบ้านป้า โม่ฟ่านเกือบชนเข้ากับเด็กผู้หญิงที่นั่งรถเข็นตรงหัวมุม
“พี่โม่ฟ่าน” เย่ซินเซี่ยยิ้มหวาน เธอประหลาดใจและดีใจที่เขามาที่นี่
“ซินเซี่ย เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม! เธอทำให้ฉันใจหายใจคว่ำหมด” เมื่อโม่ฟ่านเห็นรอยยิ้มของเย่ซินเซี่ย หัวใจของเขาก็สงบลงทันที
“ทำไมตอนที่ฉันโทรหาเธอถึงปิดเครื่องล่ะ?”
“หนูค้างค่าโทรศัพท์ค่ะ ไม่อยากจ่าย” เย่ซินเซี่ยก้มหน้าตอบด้วยความอาย
เอาล่ะ เด็กคนนี้แค่อยากประหยัดเงิน
ยังไงก็ตาม ตราบใดที่เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว โม่ฟ่านผ่อนคลายลง
“การสอบภาคปฏิบัติเป็นไปได้ด้วยดีไหมคะ?” เย่ซินเซี่ยส่งผ้าเช็ดหน้าม้วนหนึ่งให้โม่ฟ่าน
สมัยนี้ เด็กผู้หญิงที่พกผ้าเช็ดหน้าน้อยมาก ไม่ใช่ว่าซินเซี่ยหมกมุ่นอยู่กับวรรณกรรม แต่เป็นเพราะการพกผ้าเช็ดหน้าช่วยประหยัดเงินได้
โม่ฟ่านเช็ดเหงื่อและได้กลิ่นหอมจากผ้าเช็ดหน้า อืม ยังมีกลิ่นกายที่ชวนให้หลงใหลอยู่เลย ที่เขาเคยขโมยมาเมื่อก่อนกลิ่นหายไปหมดแล้ว…เอ๊ะ เกือบเผลอพูดเรื่องน่าอายออกไปแล้ว
“ฉันได้ยินมาว่ามีเด็กผู้หญิงหายตัวไปจากโรงเรียนของเธอ?” โม่ฟ่านถาม
“ค่ะ” เย่ซินเซี่ยพยักหน้าหลายครั้งอย่างร้อนรน “คราวนี้มันน่ากลัวจริงๆ ค่ะ ป้าไม่ยอมให้หนูไปโรงเรียนด้วยซ้ำ”
“เล่ามาสิว
