กว่าคนที่พยายามปีนลงโดยใช้เชือก
แต่เชือกหายไปแล้ว!
ตอนนี้ เว้นแต่พวกเขาจะกระโดดลงไปตรงๆ…
“เราจะทำยังไงดี เราจะตายที่นี่กันหมดเลยเหรอ?”จ้าวคุนซานกลัวจนตัวสั่นไปหมด
ที่แย่กว่านั้นคือ นอกเหนือจากกลิ่นเหม็นของหมาป่าวิญญาณที่นี่ก็มีกลิ่นเหม็นอับอบอวลไปหมดแล้วนักเรียนที่กางเกงเปียกฉี่ก็พบได้ทุกที่
“หมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวไล่เราออกมา!ฉันยอมตกตายดีกว่าถูกกินทั้งเป็น!”นักเรียนชายธาตุน้ำคนหนึ่งร้องไห้ออกมา
“บ้าจริง มีคนหมดสติไปตั้งเยอะในถ้ำนั้นทำไมไอ้ตัวนั้นไม่กินพวกนั้นแต่กลับไล่เราออกมาที่นี่?”จ้าวคุนซานกล่าว
แม้ว่าโจวมินและสวีเจ่าถิงจะกลัวแต่หลังจากที่พวกเขาได้ยินคำพูดบ้าๆ ของจ้าวคุนซานพวกเขาทั้งคู่ก็จ้องมองเขาอย่างดุเดือด
“วิ่งหนีไปก็ไร้ประโยชน์เราต้องรวมพลังกันจัดการกับมัน”
“จะจัดการกับมันยังไง? ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าฉันมีธาตุอะไร!!”
——
ห่างจากช่องเขาไปสามร้อยเมตร มีลานหินอยู่ข้างหน้าผา
บนลานหินนั้นมีหัวหน้าผู้ฝึกสอน จ้านคงหลัวหยุนป๋อ ปานลี่จวิน และผู้เรียกอสูร ไป๋หยางพวกเขาทั้งหมดกำลังสังเกตนักเรียนที่ติดอยู่ในช่องเขาจากระยะไกล
ผู้เรียกอสูรที่ชื่อไป๋หยางหัวเราะไม่หยุดและเอามือปิดปากนี่เป็นเพราะพวกเขาสามารถเห็นนักเรียนคนหนึ่งที่เพิ่งฉี่ราดกางเกงและหมดแรงไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อหัวหน้าผู้ฝึกสอนเห็นกลุ่มนักเรียนเหล่านี้ที่ยังไม่ได้ใช้เวทมนตร์เลยเขาก็ส่ายหัว
น่าผิดหวัง
เขาคิดว่านักเรียนของโรงเรียน
