ี่เท่าเทียมกันฉันไม่สามารถทำอะไรได้มากเกินไปสิ่งที่ทำให้แกทะยานสู่ท้องฟ้าได้อย่างแท้จริงคือการใช้อุปกรณ์เวทมนตร์ดวงดาวจากตระกูลมู่ของเรานั่นคือสิ่งที่จอมเวททั่วไปไม่มีวันได้ครอบครองตลอดชีวิตนั่นคือเหตุผลที่แกต้องทะนุถนอมมัน” มู่เหอกล่าวกับมู่ไป๋อย่างจริงใจ
“ไม่ต้องห่วงครับท่านอา ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง”
“พูดกับฉันมันไร้ประโยชน์แกต้องพิสูจน์ตัวเองต่อหน้ามู่หนิงเสวี่ยและท่านหัวหน้าตระกูล!”มู่เหอตบไหล่มู่ไป๋ขณะพูดเช่นนี้
มู่ไป๋พยักหน้าอย่างจริงจังหัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา‘สวีจ้าวถิง แล้วไงถ้าการฝึกฝนแกจะเท่ากับฉันแล้วไงถ้าแกมีธาตุสายฟ้าเบื้องหลังฉันคือตระกูลมู่ที่ยิ่งใหญ่แกไม่มีวันต่อสู้กับฉันได้!’
“อ้อ ใช่แล้วสถานการณ์ของเด็กที่ชื่อโม่ฟานเป็นยังไงบ้าง?”มู่เหอคิดถึงเรื่องนี้โดยไม่ตั้งใจราวกับว่าเขานึกถึงขอทานที่เขาไม่อยากให้เงินเขาถามโดยไม่คิด ราวกับว่าเขาไม่มีอะไรจะทำ
“เขาเป็นขยะครับเขาจะต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนอย่างแน่นอน”มู่ไป๋ไม่จำเป็นต้องปกปิดความดูถูกที่มีต่อโม่ฟาน
มู่ไป๋เกลียดโม่ฟานจริงๆ
ตอนที่ทุกคนยังเด็ก พวกเขาเติบโตมาในพื้นที่นี้ด้วยกันอย่างไรก็ตาม โม่ฟานมักจะมีกลุ่มคนติดตามเขาเสมอเขาเหมือนราชาวานรแต่สิ่งที่มู่ไป๋ไม่เข้าใจคือความจริงที่ว่ามู่หนิงเสวี่ยผู้เป็นที่เคารพและหาใครเทียบไม่ได้กลับไปคลุกคลีกับพวกเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตาและความสัมพันธ์ของพวกเขาก็สนิท
