อากาศร้อนอบอ้าวไหลผ่านภูเขาปกคลุมทางใต้และแลกเปลี่ยนอ้อมกอดแห่งฤดูใบไม้ผลิกับความชื้นของฤดูร้อน
ตามมาด้วยฝนที่ตกลงมาอย่างหนักเป็นลางดีที่ทำลายใบไม้และทิ้งดอกไม้ให้เหี่ยวเฉา!
เมืองป๋อถูกมองว่าเป็นเมืองที่มีหลายฤดูอย่างไรก็ตาม บางครั้งมันก็อาจจะเอาแต่ใจเกินไป
เมื่อเช้านี้เอง ดวงอาทิตย์ยังคงเจิดจ้าและสว่างไสวไม่มีเมฆแม้แต่ก้อนเดียวให้เห็นในระยะหลายพันไมล์การงีบหลับของเขาให้ความรู้สึกเหมือนกับการข้ามโลกมีลมกระโชกแรงแปลกๆ พร้อมกับเมฆดำที่ปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมดพอตกเย็น ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักและลมก็กลายเป็นน้ำแข็งเย็นยะเยือก
“พายุจะมาเหรอ? อากาศห่วยแตกนี่…มันเกิดขึ้นแบบสุ่มตลอดทั้งปีอยากจะเป็นฤดูไหนก็เป็นได้โดยไม่เว้นจังหวะเลย!”จางเสี่ยวโหวบ่นจากในหอพัก
“จางเสี่ยวโหว แกไม่ใช่ผู้ใช้ธาตุลมเหรอ?มาสิ แกควรจะออกไปกลางพายุแล้วดูว่าแกจะสามารถใช้ทักษะพื้นฐานของธาตุลม‘รอยลม’ ได้ไหม”ลู่เสี่ยวปิงจากหอพักเดียวกันพูด
“แกไม่มีธาตุน้ำเหรอ?ทำไมแกไม่ออกไปแสดง ‘กำแพงน้ำ’ ล่ะโอ้ พ่อมดน้ำผู้ยิ่งใหญ่แกยังคงใช้ร่มเวลาออกไปข้างนอกไม่อายบ้างเหรอเวลาออกไปข้างนอก?”
หน้าของลู่เสี่ยวปิงซีดเผือด
จริงๆ แล้ว พ่อมดธาตุน้ำควรจะมีเสื้อกันลมเวลาฝนตก
ปัญหาคือ ใกล้ถึงเวลาสอบประจำปีแล้วลู่เสี่ยวปิงสามารถควบคุมดวงดาวได้เพียงสี่ดวงดังนั้นจึงยังห่างไกลจากการที่จะสามารถใช้ทักษะธาตุน้ำ‘กำแพงน้ำ’ ได้
“จางเสี่ยวโหว แกใช้ ‘รอยลม’ ได้จริง
