่คนนี้สวมชุดสูทสีดำมาตรฐาน ระหว่างชุดสูทสีดำด้านนอกกับเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน มีเนินเขาที่นูนเด่น สง่างาม และเย้ายวนราวกับจะระเบิดออกมา ทำให้โม่ฟานสงสัยว่ากระดุมเล็กๆ บนหน้าอกจะสามารถยึดคลื่นที่ปั่นป่วนนี้ไว้ได้จริงหรือน่ารำคาญ นี่มันน่ารำคาญจริงๆตอนเช้าตรู่เป็นช่วงเวลาที่หนุ่มๆ มีพลังงานมากที่สุดเสมอ เมื่อถูกกระตุ้นแบบนี้ ฉันคิดว่าส่วนใหญ่คงจะมีท่าทางที่น่าอับอายไม่น้อย“พวกเธอตื่นพลังมาครึ่งปีแล้ว แต่ยังไม่มีใครสามารถใช้เวทมนตร์ได้เลย อย่างไรก็ตาม ฉันหวังว่าพวกเธอจะเข้าใจว่าการควบคุมพลังอันมหาศาลไม่ได้หมายความว่าพวกเธอรู้วิธีใช้มัน ถ้าพวกเธอไม่ควบคุมพลังของตัวเองให้ดี มันก็จะย้อนกลับมาทำร้ายพวกเธอเอง” อาจารย์ถังเยว่เข้าสู่โหมดการสอนอย่างรวดเร็วเดิมที ท่าทีที่จริงจังและเคร่งขรึมของอาจารย์ทำให้พวกตัวแสบหลายคนกลับมามีสติ ใครจะไปรู้ว่าวินาทีที่เธอหันหลังกลับไปเขียนส่วนสำคัญบนกระดาน ทั้งห้องเรียนจะเลือดกำเดาไหล?หายนะชัดๆ นูนเด่นและกลมกลึง โม่ฟานเป็นนักเรียนชายปกติอย่างแน่นอน ในตอนนี้ ภาพเดียวกันก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาแฮ่ม!จะปล่อยให้จินตนาการเตลิดไปในโรงเรียนอันศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร? ยังไงก็ตาม โม่ฟานตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ โม่ฟานไม่เหมือนกับคนกลุ่มนี้ที่คิดแต่เรื่องต่ำๆ แน่นอน ยังไงซะ ฉันจะไม่ใส่กางเกงรัดรูปมาเรียนวิชาปฏิบัติเวทมนตร์อีกแล้ว สิ่งมีชีวิตทุกชนิดไม่สามารถเป็นเหมือนเสือปีนป่า
