เหลือบมองมู่ไป๋ เขาพยายามอดกลั้นไม่ให้สบถใส่เจ้าโง่นั่นขณะเดินไปยังด้านหน้าของเสวี่ยมู่เซิง
“โมฟาน วางมือตรงนี้” เซวี่ยมู่เซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ในฐานะครูประจำชั้น ซู่มู่เซิงเข้าใจสถานการณ์ของนักเรียนตรงหน้าเป็นอย่างดี
ผลการสอบในระดับมัธยมต้นของเขานั้นแย่มาก เขาได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์เทียนหลานได้ก็เพราะผู้ใหญ่ในโรงเรียนใช้เส้นสาย จากมุมมองของเซวี่ยมู่เซิง โมฟานมาจากครอบครัวธรรมดา ไม่มีพื้นฐาน ไม่มีพรสวรรค์ ผลการเรียนแย่จนเขาไม่อยากมองด้วยซ้ำ นักเรียนแบบนี้ถูกส่งมาเรียนในห้องเรียนของเขาจึงเป็นเรื่องปวดหัว เพราะเขาสามารถทำให้คะแนนเฉลี่ยของห้องเรียนตกต่ำลงได้อย่างง่ายดาย
_อ่า ไม่มีอะไรที่ฉันทำได้แล้ว ฉันคงต้องยอมรับว่าตัวเองโชคร้าย หวังว่าเด็กคนนี้จะไม่ล้มเหลวในการตื่นรู้ของเขา ไม่อย่างนั้นเขาจะกลายเป็นตัวตลกไปทั้งปี_
มือของโมฟานสั่นตลอดเวลา แม้จะจบวันแล้ว เขาก็ยังคงรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
“นิ่งๆ มั่นคง อย่าสั่นคลอน” เสวี่ยมู่เซิงกล่าวเตือน
โมฟานใช้มือซ้ายจับมือขวาของเขาไว้ ด้วยวิธีนี้ เขาจึงสามารถวางมือขวาลงบนหินปลุกพลังได้สำเร็จ
อากาศหนาว เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะคนสุดท้ายปลุกพลังธาตุน้ำแข็งหรือเปล่า ทำให้หินปลุกพลังทั้งก้อนเย็นยะเยือกไปหมด
เอ๊ะ? มีบางอย่างผิดปกติ ทำไมมันเริ่มรู้สึกชาและร้อนล่ะ?
“หลับตาลง แล้วสัมผัสโลกแห่งจิตวิญญาณของคุณ!” เซว่ มู่เซิงกล่าว
เป็นนักเรียนที่สร
