มนี้เคารพพ่อของเขาเลย
“จริงเหรอ? ดีจริงๆ เลย! นี่แหละพ่อผม แก้ปัญหาได้ทุกอย่างที่เข้ามาเลย ฮ่าๆ!”ในที่สุด โม่ฟานก็เผยรอยยิ้มออกมา ขณะที่เขายื่นแขนโอบไหล่พ่อ
“แน่นอน! คิดว่าพ่อลูกเป็นใครกัน?” โม่เจียซิงคิดว่าคำพูดของลูกชายนั้นทำได้ดีจริงๆรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจึงกว้างขึ้นเรื่อยๆ
พ่อลูกยังเหลือเหล้าอีกสองสามแก้ว ขณะที่พวกเขากำลังดื่ม โม่เจียซิงก็พูดอย่างมีชั้นเชิงว่า“โม่ฟาน ลูกควรจะไปอยู่หอพักนะ พ่อกำลังวางแผนจะปล่อยบ้านเช่า เพื่อที่เราจะได้มีเงินเพิ่มขึ้นอีกหน่อย”
โม่ฟานรู้ดีอยู่แล้วว่าบ้านหลังนี้ถูกขายให้มู่เหอไปแล้วโดยพื้นฐานบ้านโทรมๆ หลังนี้ไม่มีค่าในตัวมันเอง อย่างไรก็ตาม ที่ดินอยู่ในเขตเมือง ราคาจึงสูงมาก
“ได้ครับ ผมจะทำตามนั้น ผมก็ไม่ค่อยได้กลับมาบ่อยอยู่แล้ว แค่… แล้วซินเซี่ยล่ะ…”โม่ฟานพูดขณะที่แสร้งทำเป็นไม่รู้ความจริง
“ซินเซี่ยไปอยู่กับป้าของลูกแล้ว พูดตามตรง มันไม่ง่ายเลยสำหรับผู้ชายสองคนอย่างเราที่จะดูแลซินเซี่ยเด็กคนนั้นเป็นเด็กดีมาก ไม่ต้องห่วงเธอหรอก” โม่เจียซิงกล่าว
“ถ้าอย่างนั้น ผมเข้าใจแล้วครับ พ่อต้องมาเยี่ยมผมที่โรงเรียนบ่อยๆ นะครับ” โม่ฟานกล่าว
“พ่อจะมา Alright พ่อเหนื่อยแล้ว พ่อจะไปนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ลูกต้องไปโรงเรียนแล้ว”โม่เจียซิงดื่มเหล้าขาวแก้วสุดท้ายหมดและลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ
โม่ฟานมองดูพ่อหันหลังไป การเห็นแผ่นหลังของพ่อทำให้เขานึกถึงบทความที่จูจื่อชิงเขียนขึ้
