มไหม?”“ใส่ไว้ในกระเป๋าฉันก็ได้ แต่แกควรอ่านนิยายให้น้อยลงนะ ติดงอมแงมแล้ว” โม่ฟานพูด……สำหรับนักเรียน เสียงกริ่งที่ไพเราะที่สุดย่อมเป็นเสียงที่บอกว่าเลิกเรียนแล้ว หลังจากเรียนน่าเบื่อมาทั้งวัน โม่ฟานหาวหวอดๆ สะพายกระเป๋าเดินไปหลังเขาหลังเขาคือประตูหลังของโรงเรียน ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วไม่มีใครใช้เลยคุณปู่หยิงที่กวนกู่พูดถึงคือยามเฝ้าประตูหลังโรงเรียน เพื่อความปลอดภัยของนักเรียน—และป้องกันไม่ให้นักเรียนแอบหนีไปร้านอินเทอร์เน็ต—โรงเรียนจึงแต่งตั้งคุณปู่หยิงเป็นผู้ดูแลประตูหลังคุณปู่หยิงไม่มีญาติมิตร เมื่อท่านเสียชีวิตก็ไม่มีใครถามถึง โรงเรียนจึงจัดการฝังศพอย่างไม่ใส่ใจโม่ฟานกับคุณปู่หยิงค่อนข้างสนิทกัน ก่อนที่ชายชราจะเสียชีวิต ท่านก็ได้ทิ้งของบางอย่างไว้ให้โม่ฟาน วันนี้เขาเพิ่งนึกถึงความตั้งใจดีของชายชราได้ จึงตัดสินใจไปดูกระท่อมหลังนั้นคุณปู่หยิงเคยบอกเสมอว่าท่านเป็นทายาทของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ จึงมีแหวนโบราณอายุห้าพันปีอยู่ในครอบครองโม่ฟานเคยเห็นแหวนวงนั้นมาก่อน มันสีดำสนิท ไม่เหมือนของโบราณเลยสักนิด แต่ที่สำคัญที่สุดคือเขาเคยเอาไปให้ผู้ประเมินราคาดู เจ้าของร้านไล่โม่ฟานออกมาพร้อมกับถามว่าเขากล้าดียังไงถึงบอกว่าแหวนทองแดง—ที่หลอมจากเตาถ่าน—วงนี้เป็น “ของโบราณ” ตั้งแต่นั้นมา โม่ฟานก็เลิกเชื่อคำโอ้อวดของคุณปู่หยิงโม่ฟานอยากเอาของที่คุณปู่หยิงทิ้งไว้เป็นเครื่องระลึกถึงท่านคุณปู่หยิงเ
