“ทำไมสัตว์อสูรอมตะถึงมาฆ่ากันตายที่นี่ล่ะ?!”
ฉู่โม่วตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าสัตว์อสูรอมตะเหล่านี้จะมารวมตัวและสังหารกันเอง
นอกจากนั้น ชายหนุ่มยังมีข้อสงสัยอยู่ในใจ
ตอนที่ได้รับข้อมูลจากตำหนักไหมหยกที่โลกภายนอก เขาไม่เคยได้ยินว่าสัตว์อสูรอมตะมีพฤติกรรมที่มารวมตัวกันและฆ่าตัวตายหมู่มาก่อน อย่างไรแล้ว ทะเลไร้หวนคืนก็มีอยู่มานานนับปีไม่ถ้วน และผู้ปลุกพลังจำนวนมากก็เข้ามาสำรวจมันในทุกปี
หากสัตว์อสูรอมตะมีลักษณะนิสัยเช่นนี้ ผู้ปลุกพลังก็คงจะรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี
แต่ในเมื่อคนนอกคนอื่น ๆ ไม่รู้ ก็หมายความว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่นิสัยทั่วไปของสัตว์อสูรอมตะ
เห็นได้ชัดว่า…แปลกประหลาดมาก!
“แท่นนี้ต้องไม่ได้เกิดขึ้นมาตามธรรมชาติแน่!”
“สัตว์อสูรอมตะกลุ่มนี้แห่กันมาฆ่าตัวตายที่นี่ กระทั่งทิ้งผลึกแก้วนิรันดร์ในร่างกายลงมาด้วย หรือว่า…”
ในเสียงพึมพำเหล่านั้น ฉู่โม่วหันไปมองแท่นนั้น
คราวนี้ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติได้ในทันที
บนแท่นซึ่งอาบไปด้วยคราบเลือดสีแดงเข้มนั้นมีลวดลายนับไม่ถ้วนอยู่ด้วย พวกมันผสมผสานกันและเกิดเป็นลวดลายสลับซับซ้อนปกคลุมทั่วทั้งแท่น
ในแวบแรก อาจดูไม่เป็นระเบียบนัก
แต่หลังจากที่ตั้งใจมองดูให้ดี ชายหนุ่มก็สัมผัสได้ถึงความโดดเด่นของมัน
“นี่มัน…เป็นจารึก!”
ดวงตาของฉู่โม่วลุกเป็นประกาย กายาทวิเนตรปรากฏขึ้น แล้วแสงโกลาหลก็เริ่มทำงานและวิเคราะห์แก่นของลวดลายเหล่านั้นท
